از طرفى، چه مجوز قانونى باشد يا نباشد، كل جريان تغيير جنسيت براى فرد و خانواده او روندى پر تنش است. خانواده‌ها اغلب، تراجنسيتى‌ها را طرد مى‌كنند. موارد زيادى وجود دارد كه در آن‌ها مردى كه قبلًا ازدواج كرده و پدر چند فرزند است و سال‌ها احساس متولد شدن در جنسيت اشتباهى را در خود سركوب كرده، پس از عمل تغيير جنسيت از ديدن فرزندان‌شان كه همواره آن‌ها را دوست داشته‌اند، محروم شده‌اند. هم‌چنين بسيارى از افراد تراجنسيتى نيز وجود دارند كه ترجيح مى‌دهند به جاى عمل كردن [تغيير جنسيت‌] و شرمنده شدن خانواده‌هايشان در نزد مردم، به زندگى سخت خود ادامه دهند.

اما با توجه به ديدگاه‌هاى پزشكى و حقوقى جديدى كه از اين دسته افراد كه با اختلال هويت جنسى درگيرند، حمايت به عمل مى‌آورند، ساير ديدگاه‌ها نيز بتدريج در حال تغييرند و مردم وضعيت تراجنسيتى‌ها را بيش‌تر مى‌پذيرند.

در فرآيند مورد نظر «قانون بازشناسى جنسيت» كسى كه قصد عمل دارد، به مدت دو سال به صورت امتحانى «در شرايط واقعى زندگى» آزمايش مى‌شود. در اين مدت، اين افراد تحت حمايت قانون، هورمون درمانى مى‌شوند و در طول اين مدت بايد به خود و روان پزشكان ثابت كنند كه در صورتى كه در نقش جنس مخالف قرار گيرند مى‌توانند زندگى خوبى داشته باشند. تنها در صورتى كه اين آزمايش‌ها موفقيت آن‌ها را در قالب جنس مخالف تأييد كنند، آن‌ها براى عمل تغيير جنسيت معرفى شده و مى‌توانند تقاضاى شناسنامه جديد بدهند. در طول مدت دو ساله هورمون درمانى، مواردى پيش مى‌آيد كه بيمار پى مى‌برد تغيير جنسيت راه درستى براى او نيست. در اين صورت، هورمون درمانى متوقف مى‌شود و فرد پس از مدتى به حالت اوليه خود بر مى‌گردد. پيش از اين، مواردى وجود داشته كه افرادى پس از عمل تغيير جنسيت، از انجام اين عمل پشيمان شده‌اند. من فكر مى‌كنم دو مورد از اين دست در انگليس اتفاق افتاده باشد، اما انتظار مى‌رود با پيش‌بينى خط و مشى‌هاى دقيق در قانون بازشناسى جنسيت، از بروز چنين اشتباهاتى جلوگيرى شود.