پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧ - ٢٠- شقّالقمر

دارد، كافى است به نمونه‌هايى از انفجارها و انشقاق‌هايى كه درون منظومه شمسى رخ داده، اشاره شود:

الف-/ آستروئيدها قطعات سنگ‌هاى عظيم آسمانى هستند كه به دور منظومه شمسى در گردشند و گاهى از آنها به كرات كوچك و شبه سيّارات نيز تعبير مى‌كنند.

گاهى بزرگى قطر بعضى از آنها به ٢٥ كيلومتر مى‌رسد. دانشمندان عقيده دارند كه اين سنگ‌هاى آسمانى بقاياى سيّاره بزرگى هستند كه در مدارى ميان مدار مريخ و مشترى در حركت بوده است، سپس بر اثر عوامل نامعلومى منفجر و شكافته شده است، اين يك نمونه از انشقاق در اجرام آسمانى است.

ب-/ شهابى‌ها سنگ‌هاى ريز سرگردانى هستند كه با سرعت سرسام آورى در اطراف خورشيد در مدار خاصّى در گردشند و گاهى مسير آنها با مدار كره زمين تقاطع پيدا مى‌كند و به سوى زمين جذب مى‌شوند.

دانشمندان مى‌گويند اينها بقاياى ستاره‌هاى دنباله‌دارى است كه بر اثر حوادث نامعلومى منفجر و از هم شكافته شده است، اين هم نمونه ديگرى از انشقاق در كرات آسمانى است.

ج-/ طبق عقيده لاپلاس و بسيارى از دانشمندان فلكى، پيدايش منظومه شمسى نتيجه وقوع يك انشقاق عظيم مى‌باشد كه در كره خورشيد رخ داده است، چه اين كه همه اين سيّارات و مركز آنها خورشيد، در آغاز توده واحدى بوده‌اند و سپس هريك تدريجاً از آن جدا گرديده‌اند؛ امّا در اين كه عامل اين جدايى و انشقاق چه بوده، در ميان دانشمندان فلكى اختلاف است ولى در هر حال امكان وقوع انشقاق و تجزيه را در كرات منظومه شمسى، همه دانشمندان پذيرفته‌اند.

از بيانات فوق نتيجه مى‌گيريم كه: اصل وقوع انشقاق در كرات آسمانى ممكن است و علم آن را انكار نمى‌كند؛ بلكه اساس هيئت جديد در بسيارى از موارد بر آن نهاد شده است.