پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٧ - ٢- قرآن و مسأله خاتميّت

شريعتى كه براى پيامبر خاتم نازل گرديده، يكى است و جهات مشترك زيادى ميان آنها وجود دارد كه همه آنها را به صورت يك آيين واحد و به هم پيوسته كه به مرور زمان و تكامل اجتماع تكامل يافته است، در آورده و سرانجام به شكل يك آيين جامع كه بشر را از هر نوع تشريع و قانون بى‌نيار ساخته، عرضه شده است.

از اين نظر، قرآن اعلام مى‌كند كه از روز نخست خداوند جز يك آيين كه آن هم آيين «اسلام» است، آيين ديگرى براى بشر تشريع نكرده است‌ [١] و هرگاه بشر از غير اين آيين پيروى كند، از او پذيرفته نخواهد شد. [٢] قرآن مجيد، افكار گروهى را كه ابراهيم قهرمان توحيد را يهودى و يا نصرانى معرّفى مى‌كنند، سخت تخطئه كرده و مى‌گويد: ابراهيم مسلمانى بيش نبوده است. [٣]

[١]. انَّ الدّينَ عِنْدَ اللَّهِ الاسْلام (سوره آل عمران، آيه ١٩)

[٢]. وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الاسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقَبَلَ مِنْهُ (سوره آل عمران، آيه ٨٥)

[٣]. ما كانَ ابْراهيمُ يَهُودِيّاً وَ لا نَصْرانيّاً وَ لكِنْ حَنيفاً مُسْلِماً و ما كانَ مِنَ المُشْرِكينَ (سوره آل عمران-/ آيه ٦٧)

مقصود از اسلام در اين آيات همان تسليم در برابر اراده خداست بطورى كه جز خداوند وليّى براى خود اختيار نكند.