پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧ - ١٦- راز آفرينش انسان

جهان ديگر و پلى است براى نيل به ابديّت، در مكتب اين افراد پاسخ به اين سؤال سهل و آسان است و اگر هدف از آفرينش انسان را در سيماى او در اين جهان نتوانستند بخوانند، حتماً بايد هدف از خلقت او را در جهان ديگر و در زندگى ابدى او، جستجو بنمايند و بگويند كه هدف از خلقت انسان در اين جهان، آماده كردن او براى يك زندگى ابدى و جاودانى است كه خود هدف و مطلوب نهايى مى‌باشد.

٢-/ مطلب ديگرى كه بايد به آن توجّه نمود و در حقيقت پايه دوّمى براى حلّ سؤال محسوب مى‌شود اين است:

هر انسان عاقل و خردمندى كه كارى را انجام مى‌دهد، براى هدفى است كه به آن نياز دارد چون انسان موجودى است سراپا نياز و احتياج، طبعاً براى تكامل و رفع نيازمندى‌هاى خود دست به كار و فعّاليّت مى‌زند، مثلًا غذا مى‌خورد، آب مى‌آشامد، لباس مى‌پوشد، تحصيل مى‌كند، براى اين كه گوشه‌اى از نيازمندى‌هاى مادّى و معنوى خود را بر طرف سازد.

حتّى كارهاى خير و نيكى كه انجام مى‌دهد، مثلًا از درماندگان دستگيرى مى‌كند و در راه امور آموزش و پرورش فرزندان خود مبالغى خرج مى‌كند، بيمارستان بزرگى مى‌سازد، همگى به خاطر رفع نيازى است كه از درون احساس مى‌كند و انگيزه او در اجراى اين برنامه‌هاى عام المنفعه، يا نيل به پاداش‌هاى دنيوى و اخروى است كه پيامبران آسمانى از آنها خبر داده‌اند و يا رفع درد و رنجى است كه مشاهده منظره وضع رقّت بار مستمندان به او دست مى‌دهد و براى رفع اين الم روحى و «آرامش وجدان» خود قسمتى از سرمايه خويش را در اين راه به كار مى‌اندازد و يا هدف كسب نام و افتخار است كه آن را مايه تكامل خود مى‌انديشد.

كوتاه سخن اين كه: معمولًا انسان هر كارى را انجام مى‌دهد به خاطر نفع‌