پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٠ - ١٦- غسل تعميد چيست؟

جاى كودك مى‌گويند بلى. [١] اگر هر فرد بى‌تعصّب، تشريفات غسل تعميد را مورد بررسى قرار دهد، مى‌بيند كه مملوّ از يك سلسله خرافات است كه به قسمتى از آن اشاره مى‌شود:

اوّلًا: گناه يك نوع انحراف روحى و اخلاقى است و هرگز بدون شستشوى روح و توبه حقيقى و تربيت اخلاقى و بازگشت واقعى به سوى خدا آثار آن از بين نمى‌رود و با پاشيدن آب آميخته به روغن بلسان و نمك، دل و جان كسى شسته نمى‌شود و اگر توبه حقيقى و ندامت واقعى از گناه براى يك فرد حاصل شده است به هيچ وجه احتياجى به اين تشريفات خرافى نيست.

آيين اسلام، ندامت و پشيمانى شخص را در تمام لحظات، نشانه پاكى از گناه دانسته و هرگز لازم نمى‌داند كه شخص گناهكار پرده اسرار خود را در برابر مخلوقى بدرد و وساطت بشرى گناهكار (كشيش) سبب آمرزش معاصى او گردد.

ثانياً: اعتقاد به خدايان سه گانه-/ آن هم با اين صراحت-/ شرك آشكار و زننده‌اى است كه نه تنها وسيله پاكى نخواهد بود؛ بلكه انسان را از حقيقت توحيد كاملًا دور و بيگانه مى‌سازد و اگر اساس مذهبى از روز نخست بر چنين موهوماتى استوار گردد، بطور مسلّم وسيله نجات و تربيت نخواهد بود، بلكه مايه گمراهى و بدبختى خواهد بود و راستى حيرت‌انگيز است كه آنها با اين صراحت چنين سخنان كفرآميزى را مايه پاكى از گناه مى‌دانند!

ولى با اين بررسى، واقع بينى آيين مقدّس اسلام براى ما روشن مى‌شود. ايمان آوردن يك فرد به دين اسلام در گرو هيچ يك از اين تشريفات نيست؛ هر فردى در هر نقطه و مكانى، در هر لحظه و زمانى كه به يگانگى خدا و رسالت پيامبر اسلام مؤمن گردد، او يك مسلمان واقعى خواهد بود و از نظر حقوق اسلامى با ساير مسلمانان مساوى و برابر شمرده مى‌شود؛ ديگر لازم نيست در

[١]. انيس الاعلام، ص ٣٠٣.