پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٢ - ١٨- بِكرزايى مريم عليها السلام

نموده و «آميب» از راه تقسيم سلّول اوّلى تكثير مثل مى‌نمايد.

برخى از دانشمندان موضوع بكرزايى را درباره بعضى از زنان كه بدون تماسّ با مردى باردار شده بودند، تصديق نموده و اعلام كردند كه غدّه‌هاى زهدانى برخى از زنان نشان مى‌دهد كه بدون عمل لقاح قادر به وظايف توليد و تكثير مى‌باشند.

تا اين‌جا روشن شد كه بكرزايى و توليد مثل بدون عمل لقاح امرى است ممكن و در پاره‌اى از اين موارد صورت تحقّق به خود گرفته است.

روى اين اساس، امكان باردار شدن حضرت مريم بدون تماس و انجام گرفتن عمل لقاح، خود به خود روشن گرديد. قرآن كريم درباره نسختين مراحل باردارى او چنين مى‌فرمايد: «فرشته‌اى در برابر مريم به صورت بشرى مجسّم گرديد و به او گفت: من از ناحيه خدا مأمورم كه فرزند پاكيزه‌اى به تو ببخشم. مريم از اين بشارت سخت تعجّب كرده و گفت: من با كسى تماس نگرفته و هرگز به اعمال نامشروع آلوده نشده‌ام! فرشته در پاسخ وى گفت: اين كار براى خدا آسان است». [١] بنابر اين هيچ بعيد نيست كه عوامل ناشناخته‌اى روى سلّول جنسى حضرت مريم اثر گذاشته كه بسان محرّك‌هاى ديگر (در تمام بكرزايى‌ها) موجب نموّ و رشد سلّول جنسى او شده باشد.

نظرى به ولادت حضرت مسيح عليه السلام بيفكنيم؛ هدف اين بوده كه خداوند بشرى به وجود آورد كه مظهر قدرت او باشد و زندگى او از نظر تولّد اعجازآميز گردد و از اين طريق حجّت را بر ملّت لجوج بنى اسرائيل كه زير بار دعوت پيامبرانى كه پس از موسى بن عمران آمده بودند نمى‌رفتند، تمام كند. [٢] خدايى كه نخستين مادّه حيات و اوّلين سلّول زنده را به وجود آورده و خدايى كه نخستين بشر را بدون تحقّق عمل لقاح آفريده است، روى مقصدى كه در بالا

[١]. سوره مريم، آيه ١٧ تا ٢١.

[٢]. شايد جمله: «وَلِنَجْعَلَهُ آيةً لِلنّاسِ» (آيه ٢١) اشاره به همين مطلب باشد؛ يعنى، مى‌خواهيم وجود عيسى بن مريم را آيت و معجزه‌اى قرار دهيم.