پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨١ - ١٦- راز آفرينش انسان

كمال خود را پيش مى‌گيرد.

بلكه مى‌توان گفت جهان و يا بسيارى از موجودات آن به خاطر انسان آفريده شده تا وى براى رفع نيازمندى‌هاى خود از آنها بهره‌مند گردد و به كمال شايسته خود برسد.

بنابر اين خدا انسان را نيافريد كه نيازى را از خود برطرف سازد، كمبود و نقصى را از خود دور نمايد، بلكه انسان را آفريد تا به سوى كمال شايسته خود رهسپار گردد و با آزادى راه تكامل و سعادت خود را بپويد.

روشنتر بگوييم: انسان را آفريده است تا او را به عالى‌ترين درجه‌اى از كمال برساند و موجودى پست و ناچيز (سلّول انسانى) در مسير تكامل خود به جايى برسد كه دانا، توانا، قدرتمند، با اراده، متفكّر و عاقل گردد و با اين كمالات محدود خود نمايشگر كمالات نامحدود و بى‌پايان خداوند شود.

او انسان را آفريد و استعدادهاى شايسته‌اى در نهاد او به وديعت گذارد؛ پيامبران و آموزگاران آسمانى را به تربيت او گمارد تا در سايه بندگى خدا و پيروى از فرمان‌هاى سعادت‌بخش او به تكامل همه جانبه خود نايل آيد و آماده زندگى كاملتر در جهانى وسيعتر گردد.

در قرآن مجيد و احاديث اسلامى بطور اجمال به آنچه در بالا گفته شد اشاره شده است؛ قرآن مجيد هدف نهايى از آفرينش انسان را همان زندگى و سعادت جاويدان او در جهانى وسيعتر مى‌داند و مى‌فرمايد: «افَحَسِبْتُمْ انَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ انَّكُمْ الَيْنا لا تُرْجَعُونَ؛ آيا گمان كرديد شما را بيهوده آفريده‌ايم و به سوى ما باز نمى‌گرديد!» [١] مقصود اين است كه هدف از آفرينش انسان را نمى‌توان در چهار چوبه زندگى‌

[١]. سوره مؤمنون، آيه ١١٥.