پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧ - ١٤- فلسفه غسل دادن مردگان و فلسفه غسل مسّ ميّت چيست؟

بر اثر مسموميّت‌هاى مختلف و از دست دادن قدرت دفاعى، آلوده به انواع ميكروب‌هاست و نزديك شدن به او خطرهاى فراوانى از نظر بهداشتى به دنبال دارد.

٣-/ اسلام هيچ‌گاه با عواطف و احساسات انسان از در ستيزه و مبارزه در نيامده، انگيزه‌هاى طبيعى افراد را ناديده نگرفته، بلكه عواطف و احساسات را در مسير خاصّى هدايت و راهنمايى نموده است.

با توجّه به نكات فوق مى‌توان نتيجه گرفت: اسلام براى آن كه همه افراد-/ مخصوصاً بازماندگان مرده-/ را از آلودگى به انواع ميكروب‌ها و ابتلا به امراض گوناگون كه از پيكر بى جان ممكن است به آنها سرايت كند، باز دارد و در عين حال با تحريم تماس با مرده، با عواطف و احساسات بر افروخته آنها مبارزه نكرده باشد مشكل قانونى براى آنها به وجود آورده است؛ يعنى دستور داده هركسى به بدن مرده دست بزند و يا به هر نحوى از انحا بدنش با ميّت تماس پيدا كند، بايد تمام بدن را شستشو داده و غسل نمايد. شكّى نيست كه اين مشكل قانونى در عين آن كه تا حدود زيادى تماس زندگان را با مردگان محدود مى‌كند و آنها را از ابتلا به انواع امراض احتمالى باز مى‌دارد، عواطف و احساسات آنها را نيز ناديده نگرفته است؛ و هرگاه اين مشكل قانونى، مؤثّر در برقرارى تماس، با مرده نگرديد، «غسل مسّ ميّت» خود بهترين و ساده‌ترين طرز شستشو و دفع ميكروب‌هاى احتمالى خواهد بود.

ممكن است بعضى اشكال كنند كه اگر غسل مسّ ميّت ايجاد مشكل قانونى و براى جلوگيرى از آلودگى و ابتلا به امراض است، پس چرا بعد از غسل دادن مرده، دست زدن و تماس پيدا كردن با بدن او موجب غسل نمى‌شود؟

ولى اين ايراد سطحى به نظر مى‌رسد و پاسخ آن روشن است، زيرا غسل دادن مرده با آب مخلوط با سدر و آب مخلوط با كافور و با آب خالص، خود عامل مؤثّرى براى ضدّ عفونى و تميز كردن مرده است و لااقل براى مدّتى آن‌