پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٢ - ٢٣- علّت سختگيرى در اثبات بعضى جرايم

راه اثبات جرم-/ وضع خاصّى به اين قانون جزايى داده است؛ به اين معنا كه، اين قانون تأثير روانى خود را در جلوگيرى افراد از ارتكاب به اين نوع گناهان دارد و در عين حال، عملًا افراد زيادى را هم شامل نمى‌گردد.

به عبارت ديگر: منظور اصلى از وضع اين گونه قوانين، جلوگيرى افراد از ارتكاب جرم است نه اعدام و از بين بردن آنها؛ و اين اثر، از سنگين بودن نوع مجازات گرفته مى‌شود؛ براى اين كه شخص مرتكب، هر لحظه مجازات شديد را در نظر خود مجسّم مى‌كند و احتمال مى‌دهد بر اثر پيش آمدى جرم او اثبات گردد؛ ترس و وحشت او را فرا مى‌گيرد و همين ترس و وحشت از مجازات احتمالى آينده، غالب افراد را از ارتكاب گناه باز مى‌دارد.

غالباً ديده‌ايم كه براى ارتكاب گناه بزرگى-/ مانند فروش موادّ مخدّر-/ در شرايط خاصّى مجازات شديدى مانند «اعدام» تعيين مى‌گردد؛ اگر چه اين مجازات مخصوص شرايط معيّنى است، امّا همان احتمال به وجود آمدن شرايط آن، تأثير قابل توجّهى در روح مرتكبين مى‌گذارد.

خلاصه اين كه: قوانين جزايى اسلام در اين قسمت طورى معيّن شده كه حدّاكثر تأثير خود را در جلوگيرى از گناه داشته باشد و در عين حال، دامان عدّه زيادى را نيز نگيرد. روى اين حساب، اجراى مجازات اعدام در يك يا چند مورد هم كه باشد اثر شديد خود را در افكار ساير مرتكبين مى‌گذارد؛ زيرا همين اندازه كه احتمال دارد يك روز اين قانون گريبان آنها را نيز بگيرد براى بيدارى آنها كافى است.