ذكر شد، لازم است به روايات رجوع شود. آنچه از روايات استفاده مى‌شود، مقدم بودن شهادت اعدل آن دو نفر و تساقط سخن آن دو در صورت تساوى در عدالت است. اينك روايات:

روايت اول: در فقيه آمده است:

محمد بن علي بن الحسين بإسناده عن عبداللّه‌ بن سنان، عن عبدالرحمن بن أبي عبداللّه‌ عن أبي عبداللّه‌(ع)، في رجل شهد على شهادة رجل، فجاء الرجل فقال: إني لم أشهده، قال: تجوز شهادة أعدلهما و إن كانت عدالتهما واحدة لم تجز شهادته؛ (٥١)

امام صادق(ع) در مورد مردى كه شهادت بر شهادت مردى داد و آن مرد رسيد و گفت: من شهادت نداده‌ام، فرمود: شهادت آن كه عادل‌تر است پذيرفته مى‌شود و اگر هر دو در عدالت مساوى باشند، شهادت او پذيرفته نيست.

در تهذيب آمده است:

محمد بن الحسن بإسناده عن الحسين بن سعيد، عن القاسم، عن أبان عن عبدالرحمن، قال: سألت أبا عبداللّه‌ (ع) عن رجل شهد شهادة على شهادة آخر، فقال: لم أشهد. فقال: تجوز شهادة أعدلهما؛ (٥٢)

عبدالرحمن مى‌گويد: از امام صادق (ع) در مورد مردى سؤال كردم كه شهادت بر شهادت ديگرى مى‌دهد و ديگرى مى‌گويد كه من شاهد نبوده‌ام، فرمود: شهادت آن كه عادل‌تر است پذيرفته مى‌شود.

در كافى آمده است:

الحسين بن محمد، عن معلّى بن محمد، عن الوشاء، عن أبان بن عثمان، عن عبدالرحمن بن أبي عبداللّه‌، عن أبي عبداللّه‌(ع) في رجل شهد على

(٥١) من لايحضره الفقيه، ج٣، ص ٤١؛ وسائل الشيعه، ج٢٧، ص ٤٠٥.
(٥٢) تهذيب الأحكام، ج٦، ص ٢٥٦؛ وسائل الشيعه، ج٢٧، ص ٤٠٥.