٦. داود بن ابى يزيد با سند معتبر نقل مى‌كند كه مردى به امام صادق (ع) گفت: من به مالى دست يافته‌ام واز اين جهت برخود مى‌ترسم. اگر صاحب آن را بيابم، مال را به او خواهم داد و خود را خلاص خواهم كرد. امام(ع) فرمود:

واللّه‌ ان لو أصبته كنت تدفعه إليه؟ قال: اي واللّه‌. قال: فأنا واللّه‌ ماله صاحب غيري . قال: فاستحلفه أن يدفعه إلى من يأمره، قال: فحلف، فقال: فاذهب فاقسمه في إخوانك و لك الأمن ممّا خفت منه. قال: فقسمته بين إخواني؛ (٤٢)

به خدا سوگند، اگر او را بيابى مال را به او خواهى داد؟ آن مرد گفت: آرى، به خدا سوگند. امام (ع) فرمود: به خدا سوگند آن مال مالكى جز من ندارد. محمد بن مسلم گويد: امام(ع) او را سوگند داد كه آن مال را به هركس كه او فرمان مى‌دهد، بدهد. او نيز سوگند خورد. سپس امام(ع) فرمود: برو و آن مال را ميان برادرانت تقسيم كن و از آنچه ترسيدى، در امان هستى. آن مرد گويد: آن مال را ميان برادرانم تقسيم كردم.

ممكن است گفته شود: اينكه در اين روايت، امام(ع) تفصيل نداد كه آن مال لقطه است يا نه و تعريف آن ممكن بود يا نه، و آيا آن را يك سال تعريف كرده است يا نه، دليل است بر اينكه تعريف لقطه واجب نيست.

در پاسخ گفته مى‌شود كه تفصيل ندادن، فقط اطلاق را ثابت مى‌كند و اطلاق تاب مقاومت در برابر ادله وجوب تعريف را ندارد. بلكه مى‌توان گفت كه امام(ع) در اين روايت به قرينه عبارت: «و اللّه‌ ماله صاحب غيرى» اعمال ولايت كرده است و از اين رو، اين روايت از محل بحث خارج است.

(٤٢) همان، باب ١٧ از ابواب لقطه، ص٣٥٧، ح١.