پرواضح است كه با توجه به ذيل سخن پيامبر (ص) و استناد آن حضرت به آيه شريفه، اطاعت از سلطان در اين روايت از باب تقيه و پرهيز از هلاكت است و وجود اين حديث در كتابى حاكى از اين نيست كه مؤلف آن اثر، اطاعت از سلطان را چون داراى سلطنتى مشروع و از جانب خداست، واجب مى‌داند.

نويسنده مزبور بعد از حذف قراين موجود در كتاب عين الحيات كه مخالف استنتاج اوست، فراز «اگر كسى اطاعت پادشاه نكند، اطاعت خدا نكرده» (٤٥) را به طور مستقيم به علامه مجلسى نسبت داده است تا به نتيجه مطلوب خود برسد!

(٤٤) مجلسى، محمد باقر، عين الحيات، ص٥٦٢.
(٤٥) طباطبايى فر، نظام سلطانى، ص٣٤٣. اين نويسنده در موارد متعدد در فهم سخنان فقهاى شيعه عاجز مانده و به نتايجى غير مستند و بى پايه و اساس رسيده است. او مدعى است كه مجلسى در خطبه تاج گذارى شاه صفوى «به صراحت!» به تبيين «اين انديشه كه شاه خليفه خدا بر روى زمين» مى‌باشد، پرداخته است (ر.ك: همان، ص ٦٥ و ١٢٦) ؛ در حالى كه عبارت نقل شده از مجلسى نه تنها صراحت بلكه اشاره‌اى هم به اين برداشت ندارد. همچنين او با توهم پيوند ميان انديشه‌هاى اساطيرى در ايران باستان با ديدگاه‌هاى فقهى برخى از فقهاى شيعه در عصر صفوى و قاجار، به امثال علامه مجلسى و ميرزاى قمى نسبت مى‌دهد كه بر پايه ديدگاه آنان «شاه در رأس همه طبقات و يا به عبارت ديگر، در ماوراى طبقات بشرى» قراردارد!(ر.ك: همان، ص ٨١) كتاب اين نويسنده چون فاقد وزانت علمى مطلوب است، لذا به آنچه از بدفهمى‌ها و تحريفات اين كتاب گذشت بسنده كرده و به بررسى موارد ديگر نمى‌پردازيم و خوانندگان را به استنادات اين نويسنده در كتابش به سخنان مجلسى ارجاع مى‌دهيم تا روشن شود كه ميان آنچه از عبارات آنان نقل كرده و نتايجى كه به دست آورده است، هيچ ارتباط منطقى وجود ندارد و نويسنده در اين گونه موارد كه مانند آن در كتابش فراوان است، بيشتر كوشيده برداشت خود را بر كلام فقهاى شيعه تحميل كند؛ هر چند بعضاً در نقل سخنان فقهاى شيعه ـ چنان كه گذشت ـ جانب امانت را هم رعايت نكرده است.