طایی، احمد بن مِهران، حسین بن علی علوی، محمد بن اسماعیل، حسین بن احمد مالکی، محمد بن جعفر بزّاز و محمد بن احمد بن علی بن الصَلت از مشایخ کلینی هستند که کتابی ندارند. برای نمونه در سند ذیل همین اتفاق افتاده است: «علی بن موسی عن احمد بن محمد»؛[١٤١] در این‌جا کتاب احمد بن محمد بن عیسی منبع الکافی است.

قاعده تناسب محتوا: هرگاه یکی از فهرست‌نگاران، شیخ طوسی و نجاشی، به‌جای عنوان‌های کلی مانند «کتاب» از عناوین خاص استفاده کنند و محتوای حدیثی که از صاحب کتابِ با عنوان خاص روایت شده با عنوان خاص، هم‌موضوع باشد، تناسب محتوایی میان محتوای حدیث و نوشتار با عنوان خاص رخ داده است. نمونه ذیل را ببینید:

محتوای دو حدیث محمد بن یحیی با نام کتاب وی؛ یعنی مقتل الحسین متناسب است. این دو روایت در الکافی چنین است:

١. محمد بن یحیى عن أحمد بن محمد عن الوشاء؛ و الحسین بن محمد عن معلى بن محمد عن الوشاء عن أحمد بن عائذ عن أبی‌خدیجة عن أبی‌عبدالله(ع)، قال: «لما حملت‌ فاطمة؟عهم؟ بالحسین(ع)، جاء جبرئیل إلى رسول الله ٦، فقال: إن فاطمة ستلد غلاما تقتله أمتك من بعدك ‌...»[١٣٩]

٢. محمد بن یحیى عن علی بن إسماعیل عن محمد بن عمرو الزیات عن رجل من أصحابنا عن أبی‌عبدالله(ع)، قال: «إن جبرئیل(ع) نزل على محمد ٦، فقال له: یا محمد، إن الله یبشرك بمولود یولد من فاطمة تقتله‌ أمتك من بعدك‌ ...»[١٤٣]

ج) طرق و اعتبارسنجی آن‌ها

کتاب‌های «علی بن مهزیار» بر اساس آن‌چه نجاشی گزارش کرده کتاب‌های مشهوری بوده‌اند؛[١٤٤] بنابراین وجود طریق‌های متعدد به این نوشته‌ها امری طبیعی است. در این بخش

[١٤١]. الکافی، ج ١، ص ٤٧٤، ح ٥١١.

[١٤٣]. همان، ح ١٢٦٣.

[١٤٤]. فهرست مصنفی الشیعه، ص ٢٥٣.