علامه مجلسی از منابع كلامی نگارش یافته اهل سنت نیز بهره برده است. وی در بحث «نفی الظلم و الجور عنه تعالی» پس از نقل روایتی از شیخ صدوق با اشاره به قول تفتازانی، گفته است:

اعلم أن لفظ القدری یطلق فی أخبارنا على الجبری و على التفویضی و المراد فی هذا الخبر هو الثانی و قد أحال كل من الفریقین ما ورد فی ذلک على الآخر قال شارح المقاصد لا خلاف فی ذم القدریة[١٠٩].

مهم‌ترین منابع مورد استناد علامه مجلسی در حوزه کلام عبارتند از:

١. المحصّل، محمد بن عمر الرازی (الفخر الرازی) (م ٦٠٦ق)؛

٢. نهایة العقول، محمد بن عمر الرازی (الفخر الرازی) (م ٦٠٦ق)؛

٣. شرح المقاصد، سعد الدین مسعود بن عمر التفتازانی (م ٧٩١ق)؛

٤. شرح المواقف، السید الشریف الجرجانی (م ٨١٦ق)؛

٥. شرح العقائد العضدیة، محمد بن اسعد الدوانی (م ٩١٨ق).

ک) منابع اهل سنت در ملل و نحل

به نظر می‌رسد تنها منبع رسمی مورد استفاده‌ علامه مجلسی در مباحث مرتبط با ملل و نحل، كتاب شهرستانی است. البته وی در موارد مختلف از دیگر آثار اهل سنت نیز برای بررسی آراء فرقه‌های گوناگون استفاده كرده است. كتاب‌هایی همچون شرح المقاصد از سعدالدین تفتازانی و شرح نهج البلاغه از ابن ابی‌الحدید. علامه مجلسی در این راستا حتی از برخی كتاب‌های لغت مثل المغرب از مطرزّی نیز بهره برده است.

[١٠٩]. همان، ج ٥، ص ٥.