قرآن نیز تأکید می‌کند که میل و اندیشه انسانیِ پیامبر بر طبق خواست پروردگار است. هر آن چه می‌گوید عین سخن خدا و هر آن چه انجام می‌دهد مطابق امر الهی است. خداوند در آیه‌ای به پیامبرش دستور می‌دهد:

قُلْ مَا كُنتُ بِدْعًا مِّنَ الرُّسُلِ وَ مَا أَدْرِى مَا یفْعَلُ بىِ وَ لَا بِكمُ‌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا یوحَى إِلىَّ وَ مَا أَنَا إِلَّا نَذِیرٌ مُّبِین؛[٢٢] بگو: «من از [میان‌] پیامبران، نو درآمدی نبودم و نمی‌دانم با من و با شما چه معامله‌ای خواهد شد. جز آن‌چه را كه به من وحی می‌شود، پیروی نمی‌كنم و من جز هشداردهنده‌ای آشكار [بیش‌] نیستم».

قرآن پس از بیان کلامِ روشن‌گرایانه پیامبر و عمل الهی ایشان، سخن را در نهایت تأکید تا آنجا بالا می‌برد که می‌فرماید: پیامبر هرگز خیانت نمی‌کند.

وَ مَا كاَنَ لِنَبىّ أَن یغُلَّ وَ مَن یغْلُلْ یأْتِ بِمَا غَلَّ یوْمَ الْقِیامَه ثُمَّ تُوَفىَ‌ كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَ هُمْ لَا یظْلَمُون؛[٢٣] و هیچ پیامبرى را نَسِزَد كه خیانت ورزد و هر كس خیانت ورزد، روز قیامت با آن‌چه در آن خیانت كرده بیاید آن گاه به هر كس [پاداش‌] آن‌چه كسب كرده، به تمامی داده می‌شود و بر آنان ستم نرود.

در ادامه، خداوند، فرستادن چنین پیامبری را منّتی جاودان از سوی خود بر مؤمنان می‌داند.[٢٤] امام باقر(ع) بعد از بیان این آیه می‌فرماید:

خداوند راست می‌گوید و هیچ پیامبری اهل خیانت نبوده است؛ زیرا هر کس خیانتی از او سرزند در روز قیامت آن خیانت را دامن‌گیر خود خواهد دید و باعثِ آتش انداختنش خواهد شد.[٢٥]

امکان خیانت پیامبر با علم و ایمان ایشان در تضاد است. پس به یقین عدم خیانت از سوی پیامبر که خداوند بر آن تأکید دارد، یکی از براهین بر حجیّت سخنان و افعال آن‌ها می‌باشد.

از بیان آیات قرآن مبنی بر افعال و سخنان غیرقرآنی پیامبر که همگی عاری از اشتباه و خطا است؛ هم‌چنین مطلق‌بودن آن آیات و عدم جداسازی رفتار هدایت‌گونه از رفتار غیرهدایتی و

[٢٢]. احقاف، آیه ٩.

[٢٣]. آل عمران، آیه ١٦١.

[٢٤]. آل عمران، آیه ١٦٤.

[٢٥]. کنزالدقائق، ج ٣، ص ٢٥٤.