استفاده گسترده علامه مجلسی از شرح لغات در تبیین مراد روایات به اندازه‌ای است كه می‌توان گفت كمتر بیان و ایضاحی در بحارالأنوار وجود دارد كه خالی از شرح لغت و غریب الحدیث باشد. علامه مجلسی در بسیاری از این موارد، بدون یاد كردی از منبع، به تبیین كلمات به‌كار رفته در روایت پرداخته است. به نظر می‌رسد این موارد باید از دانسته‌ها و آموخته‌های خود او برآمده باشد. در مقابل، موارد فراوانی نیز دیده می‌شود كه وی منابع مورد استناد خود در شرح لغت را آورده است. به نمونه‌هایی از این موارد اشاره می‌شود.

١) علامه مجلسی در شرح حدیث رسول الله(صل) كه در ضمن توصیف علامت‌های جاهل فرموده‌اند: «وَ إِنْ ضَحِكَ فَهِقَ»[١٠٤] می‌گوید:

أی: فتح فاه و امتلأ من الضحك، قال الجزری فیه: إن أبغضكم إلی الثرثارون المتفیهقون هم الذین یتوسعون فی الكلام و یفتحون به أفواههم مأخوذ من الفهق و هو الامتلاء و الاتساع، یقال: أفهقت الإناء فهق یفهق فهقا[١٠٥].

٢) وی برای شرح لغات، گاه احتمال‌های مختلف را بیان نموده است. برای نمونه در شرح بخشی از توحید مفضل كه امام صادق(ع) فرموده‌اند: «تَأَمَّلْ یا مُفَضَّلُ خَلْقَ الْوَرَقِ فَإِنَّكَ تَرَى فِی الْوَرَقَةِ شِبْهَ الْعُرُوقِ مَبْثُوثَةً فِیهَا أَجْمَعَ فَمِنْهَا غِلَاظٌ مُمْتَدَّةٌ فِی طُولِهَا وَ عَرْضِهَا وَ مِنْهَا دِقَاقٌ تَتَخَلَّلُ الْغِلَاظَ

[١٠٤]. همان، ج ١، ص ١١٩.

[١٠٥]. همان، ج ١، ص ١٢٦.