روزمره، این نتیجه را می‌هد که خداوند همه رفتارهای ایشان را امضا نموده است و الگو و اسوه برای همه انسان‌ها معرفی کرده است. هم‌چنین پیامبر سلیقه‌ای از خود را در افعال و اقوالش دخیل نکرده و همه کردارش در مسیر رضایت خداوندی است. میل او همان میل خداوند است و این شخص در کلام و کردار پاک و منزّه است.

آنچه از بیان مراتب عصمت و آیات پیرامون آن‌ها به‌دست آمد، لزوم عصمت رسول خدا(صل) در تمامی کردار و سخنان است. هم‌چنین این اطمینان از قرآن حاصل شد که هر آن سخنی که ایشان بیان می‌دارند چه قرآنی و چه غیر قرآن (سنّت)، ذیل سایه دستور الهی بوده و حجّتی برای مؤمنان است؛ به‌خصوص از اطلاق این آیات استفاده می‌شود که فرمایشات غیرقرآنی آن حضرت چه در نشر معارف و چه در امور روزمره زندگی، همگی از پیراستگی لازم برای عمل برخوردار است. بعد از بیان عصمت، گونه‌هایی دیگر از آیات دالّ بر حجیّت سنّت وجود دارد که مطرح خواهد شد.

ب) آیات گویای برتری پیامبر ٦

خداوند جلّ‌جلاله در قرآن، به معرّفی شخصیّت فرستادگان خود به ویژه آخرین آنان -محمّد مصطفی ٦- پرداخته است. این سخنان برای نمایاندن مقام خطیر آن حضرت نازل گشته است که این‌گونه سخن از پروردگار عالم پیرامون یک انسان، خرد را به فکر فرو می‌برد تا در مسیر سعادت، پیروی از او را بر خود لازم ‌دارد. از طرفی دیگر، با وجود چنین الگوی انسانی در رفتار و گفتار، دیگر هیچ جای عذر و بهانه‌ای در پیشگاه عدل الهی باقی نخواهد ‌ماند. وجود چنین انسانی در میان جامعه بشر و زیستن ایشان همچون سایرین با مشکلات روزمره، در عین حال با رعایت مکارم اخلاقی والا که قرآن بیانگر آن روش زندگی است، نشان از اسوه بودن آن مرد دارد و هم‌چنین امکان زیستن و عمل نمودن هم‌چون او را نمایش داده است. علاوه بر این خصوصیّات مشهور، آن حضرت از سوی خداوند اختیاردار است و وظیفه رهبری و ارشاد خلق را بر عهده دارد. این مختاری و برخی خصوصیّت‌های اختصاصی او، برتری‌اش را نسبت به بقیه مردم مسلّم می‌سازد و این برتری شخصیّت، نشان از آسمانی بودن گفتار و کردار ایشان است.

١. صاحب اختیاربودن پیامبر(صل) از طرف خداوند

تمام امور این عالم تحت اراده‌ و اختیار خداوند است و هیچ‌ کس در این جایگاه شریک او