بقيع و آثار تاريخي آن تاريخچه بقيع يکي از پرخاطره ترين مکان هاي مدينه، قبرستان بقيع است; جايي که آن را پيش از آمدن پيامبر(صلي الله عليه وآله) بقيع الغرقد مي ناميدند. غرقد نوعي درخت است که در گذشته، داخل اين قبرستان و يا در کنار آن وجود داشته و به تدريج با گسترش قبرستان، آن درخت ها ـ که به نظر برخي توت بوده ـ از ميان رفته است. بقيع به عنوان زميني در حاشيه بخش مرکزي يثربِ پيش از اسلام، گورستان مردم اين شهر بود و پس از اسلام نيز به عنوان مهم ترين گورستان مدينه شناخته شد. اين گورستان با وسعت نسبتاً زياد خود ـ به مانند نوع قبرستان هاي کهن که در محيطي باز و پراکنده قرار داشته ـ در طول قرون مختلف اسلامي، مَدْفن صحابه، تابعين و مهم تر از همه، چهار تن از امامان(عليهم السلام) بوده و از اين رو محل زيارت تمامي زائران مدينه منوّره است. بقيع در ناحيه شرقي مسجدالنبي و تقريباً در فاصله يکصد متري آن واقع شده و بارها حدود آن تغيير کرده است. اين قبرستان تا يکصد سال پيش، خارج از حصار قرار داشته، اما اکنون در ميان شهر مدينه واقع شده، از چند سوي در محاصره خيابان هاي ستين، عبدالعزيز و ابوذر قرار گرفته و مبدأ خيابان باب العوالي از بقيع آغاز مي شود.