«بزرگ ترین خیانتی که کردند همین بود که نگذاشتند جوان ها و ارتش ما رشد کنند. اگر از اول ارتش ما یک ارتش اسلامی بود و آن تعهدات اسلامی را داشت و به آن عمل می کرد، حالا وضع ما غیر از این بود. معذلک خداوند تبارک و تعالی سایه عنایتش را بر سر این ملت انداخت که در بین راه جلوی مفاسد را بگیریم، البته باز هم در بین راه هستیم و من امیدوارم که آقایان با دلگرمی به کار خود ادامه دهند و توجه داشته باشند به این که خداوند به آنها اجر خواهد داد و همین کارهای شما هم از عبادات بزرگ است و علاوه بر اینکه در دنیا و در همه جا ثبت می شود، در نامه عمل شما هم ثبت خواهد شد.

ما در عین حال که در این جنگ عزیزانی را از دست داده ایم و آن همه جنایت بر این کشور وارد شده است و اخیراً جنایت بزرگ دزفول را متحمل شده ایم که من در این جا به خانواده های مصیبت دیدگان این حادثه تسلیت گفته و برای مصدومین آنها نیز از خداوند شفا می خواهم، اما چیزی که کشور ما دریافت کرده است بسیار ارزشمندتر و عزیزتر از اینهاست. البته ما صدمات به افراد را نمی توانیم جبران کنیم، لکن امید است که بعدها اشخاص دیگری بیایند جبران کنند. آن هایی که بدبین هستند و در گوشه ای نشسته اند و روی نقطه ضعف ها انگشت می گذارند که چرا ما کشته دادیم، چرا وضع فلان است و از این چراها و چراها، هیچ گاه آن طرفش را در نظر نمی گیرند که ما چه دریافت کرده ایم. و البته این را ما و همه می دانیم که چقدر از ما کشته و معلول و مصدوم شدند ولی ما ابتدا به جنگ نکردیم. اگر آقایان می گویند که چرا شما با آمریکا درافتادید که این جنگ واقع شود، که ما هم از اول می دانستیم که درافتادن با آمریکا و همه قدرت ها این توابع را دارد، ولی این اشکالی است که این آقایان باید به خود پیغمبر بکنند که چرا با ابوسفیان ها در افتادید تا عمویت و افراد بزرگی از اسلام کشته شوند و می بایست تسلیم می شدی و در گوشه خانه ات می نشستی. و در این صورت به امیرالمؤمنین هم این اشکال وارد است که همه گفتند بگذار معاویه و اشعث در حکومت شام باقی باشد و همین مطلب اسباب این شد که اشخاصی مثل عمار و چندین هزار جمعیت کشته شوند و با این تفکر، اشکال به حضرت سیدالشهدا هم وارد است که چرا از مدینه آرام برخاست و با یک جمعیت کم به راه افتاد و در مقابل یک حکومت جبار ایستاد. پس اگر بنا باشد همه اینها و همه انبیا در تاریخ اشتباه کرده باشند و می بایست با منطق این آقایان با قلدرها بسازند، ما هم اشتباه کرده ایم و به آن اعتراف می کنیم و اگر مسأله این نیست، بلکه مسأله، مسأله انسانیت و ارزش های انسانی است. مسأله جلوگیری از این جنایاتی است که قلدرها به بشریت و انسانیت می کنند، مسأله تباهی افراد ارزشمند است، پس ما نمی توانستیم داخل خانه نشسته باشیم و آمریکا هم بیاید در داخل این کشور حکمفرمائی کند و همه دست به سینه در برابر آمریکا بایستند و چاپلوسی کنند تا این که نان و اسلحه به آنها بدهد و یا این که مهماتی را در اینجا انبار کند که هر وقت جنگی واقع شد برای خودش استفاده کند و برای