همان طور که انتظار می رفت پیمان کاران ژاپنی در روز موعود اعلام آمادگی نکردند. با توجه به روند مذاکرات با طرف های ژاپنی و برداشتی که مقامت ایرانی از چشم انداز آینده ی پروژه داشتند، معاون وزیر نفت این بار احتمال هم کاری با شرکت های ترکیه برای تکمیل پروژه را مطرح کرد. وی گفت: «هر چند تخصص شرکت های کره یی در این زمینه بیش تر است، ولی هم کاری با ترک ها امیدوارکننده تر است.» وی انعقاد قرارداد با شرکت های ترکیه را به اعلام عدم هم کاری ژاپنی ها منوط کرد.

چند روز بعد روزنامه ی ژاپنی ینهون کیزایی اعلام کرد که طبق توافقات دو طرف، مبلغ درخواستی ژاپنی ها در ٣ قسط پرداخت خواهد شد و در مقابل ژاپنی ها برای بررسی ادامه ی پروژه به تهران می روند. (به جای رفتن به محل اصلی پروژه در بندر امام خمینی). رویتر این حرکت را اولین قدم برای ادامه ی فعالیت شرکت های ژاپنی در پروژه خواند، ولی ادامه یافتن شروع فعالیت های تکمیلی را در عمل "بعید" اعلام کرد.

در آخرین اظهار نظر مقامات ایرانی نیز معاون وزیر نفت گفت که همه ی شرکت های ژاپنی طرف قرارداد برای ادامه، اعلام آمادگی کرده و مشتاق سفر به ایران و تکمیل ساختمان پتروشیمی هستند، وی بار دیگر تکرار کرد این در حالی است که فشارهایی از طرف منابع خارج از شرکت ایران و ژاپن جهت انصراف آن ها اعمال نشود.

خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران با نگاهی تردیدآمیز و شاید واقع بینانه، دلیل هم راهی نکردن برای تکمیل این پروژه را در چند بند اعلام کرده است:

١. اطمینان خاطر ژاپنی ها از ناتوانی توانایی سایر کشورها برای تکمیل پروژه و قصد آن ها برای کسب امتیاز.

٢. تمایل نداشتن امریکا و غرب برای پا گرفتن صنایع مادر و خودکفا در ایران و تبعیت ژاپن از این سیاست.

٣. راه افتادن این پروژه به معنای وجود ثبات سیاسی انقلاب اسلامی است و این خلاف خواسته ی امریکا و کشورهای غربی است.

٤. احتمال اعمال فشار سیاسی ژاپن به ایران با بهره گیری از امتیاز تکمیل پتروشیمی، برای صلح با عراق.

١٠. اقدامات میانجی گری برای متارکه ی جنگ ایران و عراق و تأیید پرداخت غرامت به ایران

در دوره ی پیش، هیئت منتخب حسن نیت سازمان کنفرانس اسلامی - که گفته می شد طرح جدیدی برای متارکه ی جنگ دارد - به ریاست احمد سکوتوره رئیس جمهور گینه