مهم ترین محورهای سخنان رجایی عبارت بود از: تناقض رفتار سیاسی عراق در تجاوز به ایران و ادعاهای صلح خواهی مقامات این کشور؛ موافقت با صلح در صورت تحقق شرایط ایران؛ تجربیات تلخ آتش بس در خاورمیانه و بی علاقگی ایران به آزمودن مجدد آن؛ تحمیل جنگ به کشورهای انقلابی و آزادی بخش که عملکرد سنتی امریکا است و ادامه ی مقاومت تا پیروزی بر امپریالیسم.

رجایی خراسانی سخنانش را با نام خدا و خطاب به رئیس و شرکت کنندگان در این اجلاس، چنین آغاز کرد:

«نماینده ی محترم عراق(!) ادعا کرد که خواهان صلح است، اما ما نمی دانیم که این ها مگر مجبور بودند جنگ را شروع کنند و بعد بگویند ما صلح طلب هستیم.» وی افزود:

«این ها یک اشتباه کوچک فلسفی دارند. عراق می تواند به تنهایی جنگ را شروع کند و می دانید که جناب صدام حسین اصولاً به تصمیمات و اقدامات یک جانبه بسیار علاقه مند است، اما نمی تواند به طور یک جانبه صلح برقرار کند.

آن ها شرایط جنگ را خودشان تعیین کردند و این کاملاً منصفانه است که ما که طالب صلح هستیم شرایط صلح را تعیین کنیم. اگر شرایط صلحی را که ما از اول اعلام کرده ایم بپذیرند، بلافاصله صلح را تقدیم شان خواهیم کرد.»

رجایی افزود: «آن ها آتش بس هم می خواستند، اما در حال حاضر ما اهل آتش بس نیستیم؛ یا صلح شرافتمندانه و یا پایداری و جنگ. ما معتقدیم که فلسطینی ها به قدر کافی در ٣٥ سال گذشته ضرر آتش بس را دیده اند. ما در خاورمیانه از این آتش بس ها خسارت زیادی دیده ایم و این تجربه ی آتش بس با رژیم اشغال گر قدس، برای همیشه کافی است.

عملکرد امپریالیسم در جهان سوم اصولاً یک الگوی مشخصی دارد، در همه جا عوامل امپریالیسم علیه جنبش های آزادی بخش و رژیم های انقلابی توطئه و تلاش می کنند.

نمایندگان محترم، آیا شما هرگز ملاحظه کرده اید یک رژیم انقلابی یا جنبش آزادی بخش از شر مزاحمت های امپریالیستی فارغ باشد؟

اگر چنین چیزی امکان داشت، لزومی نداشت ما در این جا اجتماع کنیم، فلسفه ی اجتماع ما در این جا اصولاً به این خاطر است که رژیم هندوراس آسایش رژیم و مردم انقلابی نیکاراگوئه را سلب کرده است. نکته ی جالب این است که آشتی با امپریالیسم امکان پذیر نیست.

مردم نیکاراگوئه نه می توانستند با نماینده ی داخلی امپریالیسم (سوموزا) آشتی کنند و نه با نماینده ی خارجی امپریالیسم، یعنی هندوراس. این که نماینده ی عراق می گوید ما