داشت، طوری که پس از ٣٠ خرداد ١٣٦٠ و وقوع حوادث خونین ایران و متعاقب آن فرار رجوی به پاریس در شهریورماه ١٣٦٠، در فرانسه با رجوی ملاقات کرد؛ با این حال، سازمان آزادی بخش فلسطین خبر این ملاقات را تکذیب کرد، ولی انتشار عکس ها و دیگر شواهدی که حاکی از ملاقات آن دو بود، این سازمان را بر آن داشت تا ناچار اعلام کند این دیدار یک اقدام شخصی از طرف هانی الحسن بوده است.

در بیانیه ی مشترکی که پس از دیدار طارق عزیز با مسعود رجوی انتشار یافت به علاقه مندی دو طرف برای دست یابی به صلح، دعوت طارق عزیز (به نمایندگی از صدام حسین رهبر عراق) از مسعود رجوی برای سفر به آن کشور و حمایت رجوی از اقدامات صلح طلبانه ی حکومت عراق و درخواست وی از رهبران عراق برای رعایت امنیت مردم شهرها و روستاها و افراد غیر نظامی و عدم کمک مادی عراق به سازمان مجاهدین خلق اشاره شده است.

در بیانیه یی که سازمان مجاهدین خلق در توجیه این دیدار و در همان روز منتشر کرد این ملاقات اقدامی انقلابی و فوق العاده شجاعت بار خوانده شده و همچنین مواردی چون تغییر موازنه ی قوای سیاسی در جنگ؛ فعال کردن نیروهای میهن پرست ارتش ایران علیه جنگ؛ ارتقای کیفی آلترناتیو شورای ملی مقاومت در سطح داخلی و بین المللی، از جمله دستاوردهای پیوند سازمان مجاهدین خلق و حکومت عراق عنوان شده است. در این بیانیه همچنین به این موضوع اشاره شده است که پیچیده ترین و مشکل ترین بخش مذاکرات بین رجوی و طارق عزیز مصونیت شهرها و افراد بلادفاع بوده است.

سه روز پس از این دیدار نیز دفتر سیاسی و کمیته ی مرکزی سازمان مجاهدین خلق در بیانیه یی دست یابی به بیانیه ی مشترک طارق عزیز و رجوی را یک پیروزی بزرگ سیاسی اعلام کرد و چند روز بعد از آن نیز شخص مسعود رجوی در دیدار با گروهی از روزنامه نگاران عرب در یک ارزیابی بسیار خوش بینانه، پیوند سازمان مجاهدین خلق با حکومت عراق را آغاز دگرگونی در موازنه ی قوا بین دو کشور اعلام کرد.

در کتاب سازمان مجاهدین خلق، پیدایی تا فرجام درباره ی چگونگی نگرش عراق به سازمان مجاهدین خلق از یک سو و نگرش این سازمان در اعلام هم بستگی با عراق آمده است: در واقع، مجاهدین خلق در دامی افتادند که خود برای عراقی ها تدارک دیده بودند؛ چراکه این ها مدعی بودند که یک سازمان سراسری اند که وظیفه ی حفاظت از جان رئیس جمهور عزل شده ی ایران را به عهده گرفته اند. واحدهای عملیاتی شان نیز در درون شهرها مشغول آماده کردن قیام مسلحانه ی توده یی می باشند. دولت جمهوری اسلامی نیز به زودی - با دست همین مجاهدین - سرنگون خواهد شد. عراقی ها چنین ادعاهایی را - در واقع - قبول نداشتند و وقعی هم بدان نمی نهادند. آنچه برای آنان اهمیت