غلامعلی رشید گفت: «دشمن شمال غزیله [سمت هورالسناف] را به رودخانه ی المشرح وصل کرده. عراق از وقت استفاده می کند و با از دست دادن زمان، کار خیلی سخت می شود.»

محمدابراهیم همت نیز افزود: «فعالیت دشمن زیاد است و اگر تا ٤ شب دیگر عمل نشود کار مشکل می شود چون تمام امکانات ما پایین است. برای عملیات در بالا [فوقی] تا ٢٠ روز دیگر هم آماده نمی شویم.»

حسین خرازی نیز در مورد حساسیت زمانی گفت: «وقتی نیروهای بسیجی مأموریت شان تمام می شود نگه داشتن آن ها مشکل است.»

همت اضافه کرد: «ما [سپاه ١١ قدر] ١٨ گردان مأموریت تمام شده داریم.» با این همه، سرهنگ قویدل با این استدلال که اگر از بالا (فوقی) عمل شود بخش بیش تری از نیروی دشمن منهدم خواهد شد، همچنان برنظر ارتش اصرار ورزید. از این رو عزیز جعفری و غلامپور پیشنهاد کردند که برای عملیات پشتیبان ابتدا با عبور از دویرج عقبه های دشمن در فوقی را ببندند تا اگر عملیات روی فوقی چند روز هم به تعویق افتاد مشکلی ایجاد نشود.

در پایان غلامعلی رشید به جمع بندی مباحث جلسه پرداخته و با مقایسه ی نظر ارتش و سپاه گفت:

«١. آمادگی: در پایین فراهم است (فکه - چزابه).

٢. آفند: انهدام دشمن و خودی و میزان موفقیت در پایین بیش تر است یا بالا.

٣. پدافند: امکان پدافند مناسب در پایین بیش تر است یا بالا.

٤. میزان تأثیر: کدام (دو منطقه) بیش تر تأثیرگذار است.»

وی افزود: «ما مانور (فکه - چزابه) را به یگان ها ابلاغ کرده ایم و یگان ها کارشان را دنبال می کنند و این کار کمی نیست و تغییر مانور مشکل است. ما به خاطر ترس از خطرات (عملیات در محور) پایین به این فکر افتادیم که طرح را (با عملیات پشتیبان) اصلاح و تکمیل کنیم.

امام [خمینی] هم بعد از توضیح برادر محسن رضایی و صیاد شیرازی در این مورد گفتند که اگر می دانید (در فکه - چزابه) صد در صد منهدم می شوید مانور را تغییر دهید، ولی اگر می بینید فقط یک مقدار مشکلات دارد توکل کنید و عمل کنید.

مسئله ی بعد این است که ما در بحث ها اگر به کلیاتی می رسیم در مسائل جزیی نباید کلیات را به هم بزنیم.»