«پس از تشکیل ستاد عملیات جنوب، وی در مقام معاونت اطلاعات ستاد در یکی از اطاق های پادگان با دو پاسدار تشکیلات کوچکی درست کرد و در اطاق کوچکی که با دیوار فیبری آن را نصف کرده و قسمتی اتاق کار و پشت آن محل استراحت بود، مشغول به کار شد. همیشه در دو قسمت اتاق، خود و نیروهایش سخت مشغول کار و فعالیت بودند. حسن باقری اکثراً از محورهای عملیاتی با سر و روی خاکی و اطلاعاتی ذی قیمت برمی گشت. اطلاعاتی که برای فرماندهان نظامی و طراحان عملیات بسیار ارزشمند بودند.

مبتکر عنوان اطلاعات - عملیات برای این تشکیلات نوپا فقط خود او بود که مترادف اطلاعات نظامی یا رکن ٢ در ارتش بود. پس شخصاً سراغ محورهای عملیاتی مختلف جنوب رفت و در هر محور بعد از مطالعه و بررسی کامل با تشخیص خودش، مسئولی تعیین کرد و با ارائه ی توضیحات کافی و رسا فرمانده عملیات محور را نسبت به داشتن این واحد (اطلاعات - عملیات ) توجیه می کرد و آگاهی های فرمانده را درباره ی ضرورت و اهمیت داشتن اطلاعات نظامی از دشمن افزایش می داد و در عین حال ارتباط این واحد با فرمانده محور و با ستاد عملیات آن روز جنوب را روی اصولی مشخص - که مورد توافق طرفین صورت می گرفت - مشخص می کرد. با این تدبیر و تلاش وی پس از مدت کوتاهی تقریباً تمامی محورهای جنگی جنوب (دزفول، شوش، الله اکبر، شمال رودخانه ی کرخه، سوسنگرد، حمیدیه، دارخوین، آبادان و خرمشهر) صاحب این واحد ضروری و حیاتی شدند.»

بدین ترتیب حسن باقری ارتباط بسیار فعال روزانه یی بین ستاد عملیات جنوب (در گلف) و محورهای عملیاتی ایجاد کرد و از طریق اخذ همه اطلاعات دشمن - که با زحمات و از خود گذشتگی نیروهای سپاه و بسیج از راه های گوناگون و گاه بدیع و بی نظیر کسب می شد - و جمع بندی این اطلاعات زنده و به روز، تحلیلی مبتنی بر واقعیات به فرمانده ارائه می داد که در طرح ریزی های عملیاتی و ارائه ی بهترین راه کارهای حمله، نقش بسیار مهمی داشت. در پایان تحلیل های اطلاعاتی، اغلب حرکات احتمالی آینده ی دشمن را نیز توضیح می داد و به زمان و مکان این حرکت از طرف دشمن اشاره می کرد.

تحلیل و پیش بینی اقدامات بعدی دشمن، از مهم ترین نتایج اطلاعات منسجم جمع آوری شده ی او بود. یکی از مهم ترین تحلیل های باقری از حرکت های بعدی عراق، پیش بینی حرکت دشمن در غرب سوسنگرد است. غلامعلی رشید در این باره نوشته است:

«[واحدهای ارتش] عراق تا دی ماه ١٣٥٩ [چهارماه پس از آغاز جنگ] در محورهای عملیاتی با هم الحاق نداشتند و چون الحاق بین نیروهای مهاجم در محورهای مختلف و نزدیک به هم به منظور جلوگیری از رخنه ی طرف مقابل و احیاناً قطع کردن عقبه ی نیروها و... مهم و حیاتی بود، حسن باقری بعد از حمله ی نیروهای ایرانی در ١٥ دی ماه ١٣٥٩ (عملیات نصر)، بر اساس اطلاعاتی که از نوع آرایش یگان های دشمن و هوش ذاتی خود، [کسب کرده بود] فکر دشمن را خواند و با جرئت مطرح کرد که "در آینده ی نزدیک نیروهای دشمن با نصب پل های نظامی روی رودخانه ی کرخه کور، نیسان و سابله بین جفیر و بستان ارتباط برقرار می کند تا هم جناحین این نیروها را از خطر حفظ کنند و هم از داخل خاک ما [شرق هورالهویزه] نیروهای خود را از بستان به جفیر و بالعکس پشتیبانی نمایند.

کم تر از یک هفته بعد پیش بینی او درست از آب درآمد. دشمن این الحاق را انجام داد و پل های نظامی متعددی روی رودخانه های کرخه کور، نیسان و سابله نصب کرد و بعد جاده یی بسیار عالی [موسوم به جاده ی تعاون] که یک سد خاکی در حاشیه ی شرقی این جاده به ارتفاع ٢

متر نیز بود، احداث کرد و در عملیات طریق القدس این جاده ی ارتباطی شمال - جنوب یکی از عمده ترین هدف ها برای نیروهای خودی شد.»[١]

غلامعلی رشید می افزاید:

«حسن باقری واحد اطلاعات - عملیات را نه تنها در قرارگاه جنوب به وجود آورد، بلکه به طور

[١] . مأخذ ١٧، صص ٨ - ٦.