«من در این مسأله هیچ شکی ندارم که این مجلس بهترینِ مجالسی است که در همه دنیا هست و بهترینِ مجالسی است که از صدر مشروطیت تا حالا بوده است. من از همه شما بیشتر زمان های سابق را ادراک کرده ام. من از زمان قاجار و تا حالا مجالس را دیده ام و کیفیت اینکه مردم چه جور انتخاب کردند و چقدر دخالت داشتند مردم و افرادی که در مجلس آمدند چطور بودند و این سنوات آخر را که همه آقایان می بینند و دیده اند. در تمام طول مشروطیت، این مجلس به این ترتیب که تمام افرادش تقریباً متدین و معتقد به اینکه باید اسلام حکومت کند، در تمام دوره ها نبوده است این و در انتخاباتی که من از بچگی انتخابات را در حدود خودمان و بعد هم که از جاهای دیگر هی شنیده شده است، انتخابات هیچ گاه به طور کلی در دست مردم نبوده است. یک مدت زیادی به دست متنفذین منطقه، مناطق، خان ها و مالکین بزرگ و اینها بوده است و در آنوقتی که دیگر آن بساط آنها، قدرت هایشان از بین رفت، دربست در دست حکومت وقت بوده. اگر در تهران مثلاً یکی دو نفر، چند نفر که انتخاب می شدند، انتخاب مردم بود و باقی اش نبود (برای اینکه تهران - فرض کنید - جایی بود که خیلی نمی شد فشار بیاورند) اما جاهای دیگر مسأله، مسأله مردم در کار نبود، یعنی شورای ملی ما در هیچ وقت نداشتیم. اگر چند نفر هم ملی در آنها بوده است، لکن مجلس همچو مجلسی نبود که یک شورای ملی باشد، و ما امروز داریم یک شورای اسلامی و ملی به حسب آن بُعد صحیحش مشاهده می کنیم.

من در این شک ندارم، در اینکه آقایان و کلا همه به حسب نوع (و اگر استثنا بشود یک استثنای بسیار نادر است) حسن نیت دارند، در این هم من هیچ تردیدی ندارم و در این معنا هم که مجلس در رأس همه ارگان ها واقع است و مجلس، ملت است که متبلور شده است و تحقق پیدا کرده در یک جای محدود، این هم بی اشکال است. بناءً علیه ما تا اینجایش با همه آقایان موافقیم و اعتقاد هم همان طوری که دارید، داریم. لکن هیچ کس و هیچ دستگاهی و هیچ فردی نمی تواند ادعا کند که من نقص هیچ ندارم. اگر کسی ادعا کرد این را، این بزرگ ترین نقصش همین ادعاست. کسی نیست