در پی اقدام یگان ها و باز کردن معابر مستقل برای عبور و حل شدن مشکل محدودیت معبر و مرور نهایی مانور[١] با حضور فرماندهان سپاه و ارتش در بعد از ظهر روز ٢٠ بهمن ١٣٦١، با اعلام رمز عملیات در ساعت ٢١، بر اساس طرح مانور، قرارگاه کربلا با ٤ یگان شامل لشکر٧ ولی عصر(عج) (٩ گردان)، لشکر٨ نجف (٦ گردان که تیپ٢ لشکر١٦ زرهی قزوین با حدود ٥٠ دستگاه تانک و نفربر به این یگان مأمور شد)، تیپ امام حسن(ع) و لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) عملیات را آغاز کرد. هم زمان با این یگان ها تیپ٢ لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) در جناح راست و تیپ٣٥ امام حسن(ع) در جناح چپ عملیات با وارد کردن نیروهای خود تأمین جناح های عملیات را بر عهده داشتند.

مرحله ی دوم عملیات

با آغاز درگیری ها، فرماندهی نیروهای عراقی همانند عملیات سه شب قبل با پرهیز از درگیری دستور عقب نشینی نیروهای خط اول را صادر کرد؛ لشکر٨ نجف موفق ترین مانور را تا ساعت ٢٤ اجرا کرد و منتظر یگان های دست راست (شمال) خود شد.

مقارن نیمه شب، سه یگان محور میانی عملیات (لشکرهای ١٧، ٧ و ٨) به جاده ی آسفالت غرب مرز رسیدند. مقاومت شدید عراقی ها در غرب این جاده و وجود موانع متعدد پیشروی نیروها را کند کرد. هم زمان دشمن با استفاده از نیروهای احتیاط نزدیک خود خط محکمی را در غرب کانال کشاورزی ایجاد کرد. کندی و بعضاً توقف پیشروی در برخی محورها فرماندهان را در خصوص رسیدن نیروها تا قبل از روشنایی هوا به این کانال دچار تردید کرد. تا ساعت ٤:٣٠ صبح، لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) با عبور از جاده ی آسفالت غرب مرز و احداث خاکریز جناح راست عملیات را تأمین کرد. نیروهای پراکنده یی از لشکر١٧ به کانال کشاورزی رسیدند و عده یی نیز مسیر خود را گم کردند؛ نیروهای لشکر٧ ولی عصر(عج) نیز پس از عبور از جاده ی مرزی عراق متوقف شده بودند. در این میان نیروهای لشکر٨ نجف که از آغاز عملیات پس از برداشتن یک گام موفق تا غرب جاده ی مرزی پیشروی کرده بودند حدود ٣ ساعت منتظر ماندند تا یگان هم جوار جناح چپ (تیپ٣٥ امام حسن(ع)) نیز به آن ها برسد، اما این امر محقق نشد.

[١] بر اساس شرایط به وجود آمده، در مانور پیش بینی شده اصلاحاتی صورت گرفت؛ بدین ترتیب که حدود ١٠ کیلومتر از عرض جبهه ی عملیات از شمال (حدفاصل پاسگاه دویرج تا پاسگاه رشیده) کاسته شد تا مانور به چپ (جنوب) میل کرده و با تصرف بخشی از جاده ی آسفالت چزابه امکان بهره گیری نیرو از طریق هورالعظیم فراهم شود. پیش بینی فرماندهان آن بود که در صورت دست یابی به اهداف، دست رسی به پل غزیله محتمل خواهد بود. هرچند که عملیات در شب اول، دشمن را به طور کامل متوجه هدف نیروهای ایرانی از عملیات در این منطقه (پل غزیله) کرده بود.