روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٢٢٥ - روزشمار جنگ جمعه ١٧ دی ١٣٦١ ٢٢ ربیع الاول ١٤٠٣ ٧ ژانویه ١٩٨٣

این بود که حزب الله جریانات کشور را قبضه کند؛ آن عناصر نامناسب را از محیط بیندازد بیرون و این کار را کرد.

طبعاً برای این عمل گزینش درست شد و به عنوان یک ضرورت، در این فاصله مثل همه ی چیزهای دیگر امام همیشه نصیحت کردند و ما هم به گزینش ها و سایر نهادها گفتیم که افراط نکنید. افراط مناسب نیست، منتها آن عکس العمل شدید و آن خشمی که نیروهای انقلابی شهیدپرور از حکومت لیبرالیسم پیدا کرده بود و از نفوذ ضد اسلام و از خطر چپ احساس می کرد وادارش کرد یک مقدار افراطی عمل کند. امام به عنوان یک رهبر و یک خبیر و آگاه و مسلط بر اوضاع کشور همه ی آن جریانات را می دیدند، ولی زمان مناسب لازم بود که یک حرکت تند آغاز شود برای اصلاح آن ها. بارها دیده اید که امام می فرمودند که خیلی سخت گیری نکنید، آدم هایی که در گذشته فاسد بودند و حالا خوب شده اند، بگذارید باشند و ما هم می گفتیم و از همین تریبون نصیحت هایی شد. متأسفانه بچه های خوب ما که گاهی هم اشتباه می کنند، همان هایی که ما گفتیم، دوستان ناآگاه و نادان یا دشمنان دانایی که در این ها نفوذ کرده اند، گاهی این نهادها را از این اعتدال بیرون کردند. مسئله ی دیگر ما در این روز، فرماندهی مرکزی نیروهای امریکا در منطقه است. به این ترتیب که آن نیروهای تجاوز سریع (با نام واکنش سریع) اول امسال اسمش عوض شد و تبدیل شد به فرماندهی مرکزی در منطقه ی خلیج فارس، دریای عمان، بحر احمر، کانال سوئز و مدیترانه که بیست کشور را زیر پوشش این نیروهای متجاوز امریکا قرار می دهد و به قول خودشان دومین قدرت خارجی امریکا است؛ یعنی اول نیروهای امریکا در اروپاست، به خاطر مسائل شوروی و دوم نیروهای امریکا در این منطقه است. حالا امریکا چه کار می خواهد بکند و این عمل خود را چگونه توجیه خواهد کرد که این همه نیرو را آورده است. آیا از عربستان یا کویت یا بحرین یا قطر یا عراق و مصر و یمن شمالی و اردن و سومالی و پاکستان و بنگلادش و اسرائیل می ترسد؟ این ها این همه نیرو را برای چه آورده اند؟ یک منطق دارند و آن این که این جا مرکز منافع حیاتی امریکا است، اما چه قدر زیبا فرموده اند، یک نفر در دنیا پیدا بشود و از بوق های خودشان بپرسد. آخر منافع امریکا از این همه مسافت تا این جا چه کار دارد؟ پس منافع حیاتی ما هم در کنار پاناما و سواحل امریکا و چاه های نفت و کارخانه های امریکا هست، منافع حیاتی یک ارتباطی هم باید داشته باشد. بگذارید کشورها به حال خودشان باشند؛ بگذارید مردم با خودشان باشند؛ نفت های ما منافع حیاتی شماست؟ شما بیایید انسانی رفتار کنید؛ نفت را طبق موازین بخرید و جنس را همین طور بفروشید. ما هم همین طور معامله خواهیم کرد. این چه حرفی است که امریکا این منطق زور و حیوانی را مطرح می کند و به نام منافع امریکا