ایالات متحده معروف شده بود" رسماً تغییر نام داد و فرماندهی مرکزی ایالات متحده نام گرفت. این نیرو یا فرماندهی یا اسمش را هر چه می خواهید بگذارید به ویژه با خاورمیانه و آسیای جنوب غربی مرتبط خواهد بود. ببینیم اهمیت قضیه تا چه اندازه است. این فرماندهی مرکزی به صورت یک دستگاه یک پارچه و واحد برآورد شده است و بنابراین بزرگ ترین چارچوب نظامی در واحدی است که از هنگام پایان جنگ جهانی دوم به این طرف در عرصه ی گیتی پدید آمده است. از نظر تعداد نفرات وابسته به آن، این چارچوب بعد از نیروهای ایالات متحده در اروپا رتبه ی دوم را داراست. از نظر دامنه ی عمل باید در نظر داشت که منطقه ی عمل این نیرو تقریباً ٢٠ کشور را در بر می گیرد. از جمله این کشورها عبارت اند از:

مصر، اردن، عراق، همه ی کشورهای شبه جزیره ی عربستان و منطقه ی دریای سرخ و منطقه ی خلیج فارس، ایران، پاکستان، افغانستان، سودان، اتیوپی، سومالی و کنیا. کوشش هایی که معرف پیدایش این نیرو شده است، نشان دهنده ی اهمیت سوق الجیشی آسیای جنوب غربی و خاورمیانه و به ویژه منطقه ی خلیج فارس است. این حمایت عمدتاً ناشی از وجود ذخایر کلان نفت است که کشورهای صنعتی جهان غرب سخت بدان متکی و نیازمندند.

انقلاب ایران؛گرفتاری گروگان های امریکایی در تهران و مداخله ی نظامی شوروی در افغانستان، یکی پس از دیگری ناتوانی ایالات متحده را در آن منطقه نشان دادند. برای رفع این کمبود بود که ابتدا جیمی کارتر رئیس جمهور سابق ایالات متحده، ٣ سال پیش دست به تأسیس نیروی گسترش سریع زد[١]

١١٤

یاسر عرفات رهبر سازمان آزادی بخش فلسطین، در مصاحبه یی با روزنامه ی الانباء گفت: «صدای فلسطین هم اکنون در عراق پخش می شود.»

وی همچنین ضمن اظهار تمایل برای دیدار از مصر درباره ی انتخاب امین جمیل به ریاست جمهوری لبنان گفت: «او از جانب کلیه ی نیروهای سیاسی انتخاب شده و صحیح نیست که ما به انتخاب وی اعتراض کنیم.»[٢]

[١] واحد مرکزی خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی، بولتن رادیوهای بیگانه، ١٢/١٠/١٣٦١، ص ١١، رادیو بی بی سی، ١١/١٠/١٣٦١.

[٢] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه ی گزارش های ویژه، شماره ٢٨٨، ١٢/١٠/١٣٦١، ص ١٠، کویت - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١١/١٠/١٣٦١.