با گذشت حدود یک هفته از ابلاغ طرح عملیاتی کربلا١١، قرارگاه های کربلا و نجف به یگان های تابعه در استان میسان عراق با هدف تصرف العماره و در پی آن برگزاری جلسات متعدد در مورد چگونگی اجرای مانور، امروز جلسه یی به منظور نهایی کردن طرح مانور با حضور فرماندهان سپاه در محل قرارگاه سپاه٧ در تنگه ی ذلیجان برگزار شد. فرماندهان حاضر در این جلسه عبارت بودند از: غلامعلی رشید؛ (جانشین طرح و عملیات ستاد مرکز) حسن باقری؛ (مسئول اطلاعات و عملیات قرارگاه مرکزی خاتم(ص)) مجید بقایی؛ (فرمانده قرارگاه کربلا)، احمد غلامپور (معاون قرارگاه کربلا)، بشردوست (مسئول طرح و عملیات قرارگاه نجف)، محمدابراهیم همت (فرمانده سپاه ١١ قدر)، مرتضی قربانی (معاونت سپاه٧ و فرمانده لشکر ٢٥ کربلا) و مرتضی صفاری (مسئول طرح و برنامه قرارگاه کربلا).[١]

در ابتدای جلسه، غلامعلی رشید جمع بندی نظرهای فرماندهان سپاه را تا این مقطع چنین بیان کرد:

[١] در روزشمارهای پیش رو، اسامی و عناوین سازمانی افراد مسئول در عملیات والفجر مقدماتی تکرار خواهد شد؛ بنابراین برای پرهیز از تکرار، در ضمیمه ی این گزارش پست سازمانی و مسئولیت این افراد به ترتیب الفبا درج شده است.

«بعد از عملیات بیت المقدس ما برخورد کردیم به عمق هدف و نیروی پیاده ی ما بیش تر از ٢٠ الی ٢٥ کیلومتر بیش تر نمی تواند پیشروی کند و این مقدار هم به شرطی است که بعد از طی این مسافت به مواضع پدافندی خوبی برسند وگرنه مشکل خواهند داشت. مسئله ی دیگر این است که فاصله ی خط ما با دشمن در این منطقه حدود ١٠

کیلومتر است و ضمناً عمق این جبهه بسیار زیاد است (حدود ٧٠

کیلومتر) و امکانات ما از نظر مکانیزه بسیار ضعیف است، در حالی که در این زمین، حداقل ٢ تیپ مکانیزه (برای سرعت دادن به پیشروی) مورد نیاز است. لذا، برادران ٢ تلاش عمده را در نظر بگیرند:

١. پل غزیله و تأمین حلفائیه (به عنوان عمق هدف)

٢. غرب جاده ی آسفالت در قسمت شمالی هورالسناف و رودخانه ی دویرج (به عنوان تأمین جناح راست عملیات).»

با این مقدمه فرماندهان به بررسی نقاط قوت و ضعف اجرای یک مرحله یی یا دو مرحله یی مانور عملیات پرداختند، تعدادی از فرماندهان از جمله مرتضی قربانی؛ مجید بقایی؛ حبیب اللهی (مسئول طرح و برنامه ی سپاه سوم) و حسین خرازی (فرمانده سپاه سوم) با صراحت از اجرای دو مرحله یی عملیات دفاع کردند و دلایلی را برای آن برشمردند.

استدلال این فرماندهان در دفاع از اجرای انجام عملیات در دو مرحله چنین بود:

١. به دلیل محدودیت توان نیروهای خودی در پیشروی به عمق منطقه ی دشمن، احتمال موفقیت در عملیات بیش تر خواهد بود.

٢. بعد از اجرای عملیات در مرحله ی اول، امکان بهره برداری از جاده های متعدد، به منزله ی عقبه ی نزدیک عملیات فراهم خواهد شد.

٣. در عملیات دو مرحله یی امکان بهره برداری از فرماندهی متمرکز، نیروها و امکانات بیش تر خواهد بود.

ضمن آن که به دلیل وجود موانع متعدد، عملاً امکان حرکت سریع در عمق منطقه ی عملیات و اجرای عملیات در یک مرحله چندان فراهم نیست.

البته، تعدادی از این فرماندهان برای عملیات یک مرحله یی نیز برتری هایی قائل بودند، اما به دلیل مشکلاتی از جمله عمق زیاد منطقه ی عملیات؛ محدودیت نیرو و وجود موانع بسیار، اجرای آن را عملی نمی دانستند.

شماری از فرماندهان از جمله غلامعلی رشید، حسن باقری، و مرتضی صفاری با بیان دلایلی از اجرای عملیات در یک مرحله دفاع کردند که مهم ترین آن ها عبارت بود از:

١. دست یابی سریع نیروهای خودی به عقبه و قرارگاه های تیپ و توپ خانه های دشمن.

٢. استفاده از اصل غافل گیری.

٣. تضمین بیش تر برای گرفتن سرپل غزیله (چون عراق به محض آگاه شدن از مسیر