از آن جا اکثراً که ملت های اعضای اوپک اکثراً مستضعف هستند، تا سر حد توان از این سازمان حمایت کرده و من بعد نیز پشتیبان آن خواهیم بود و اگر احیاناً زمانی اوپک با شکست مواجه شود، این شکست فقط در نتیجه ی اضافه تولید کشورهایی مثل پادشاهی سعودی خواهد بود.» دکتر هنردوست در زمینه ی مسئله ی دوم جمهوری اسلامی ایران در وین گفت:

«انتخاب دبیرکل جدید اوپک مسئله ی خاص ایران بود و از آن جا که تا کنون کلیه ی اعضا، به نوبت دبیرکل خود را انتخاب کرده اند و این بار نوبت ما بود، ما نیز حاضر شدیم تا نماینده ی خود را معرفی کنیم، ولی با توجه به این که غیر از دور اول اجلاس اوپک که نماینده ی ایران دبیرکل شد، معمولاً انتخاب دبیرکل به اتفاق آرا صورت نگرفته و این بار با همین مسئله مواجه شدیم و تصمیم گیری به دور دوم و به کنفرانس آتی موکول شد که ان شاءالله نماینده ی مورد نظر جمهوری اسلامی ایران در این خصوص در آن کنفرانس معرفی خواهد شد.»[١]

٧٥

در پی راه پیمایی افغانی های مقیم ایران و به خصوص شهر تهران به مناسبت سال گرد اشغال این کشور به دست نیروهای شوروی، وزارت خارجه ی شوروی اعتراض نامه یی را در این باره برای وزارت خارجه ی ایران ارسال کرد و بنابر اعلام بی بی سی متن اعتراضیه را هم در اختیار رسانه هایش قرار داد تا برای انتشار آن اقدام کنند.[٢] وزارت امور خارجه ی جمهوری اسلامی ایران نیز بی درنگ به این اعتراض پاسخ داد.

در جوابیه ی ایران به این موضوعات توجه شده است: اشغال خاک افغانستان و آواره شدن مردم آن کشور؛ کمک دولت شوروی به حکومت عراق؛ لزوم هم دردی با ملت افغانستان و کوشش نیروهای انتظامی ایران برای آرام برگزار شدن تظاهرات،[٣] متن کامل پاسخ وزارت خارجه ی ایران به این شرح است:

«وزارت خارجه ی جمهوری اسلامی ایران در پاسخ یادداشت مورخ ٢٧ دسامبر ١٩٨٢ وزارت امور خارجه ی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی لازم می داند مراتب زیر را متذکر گردد:

از سه سال پیش که سرزمین اسلامی افغانستان توسط قوای بیگانه اشغال گردید، میلیون ها نفر از برادران افغانی ما در جمهوری اسلامی ایران پناه جسته اند. ملت مسلمان

[١] . روزنامه ی اطلاعات، ٨/١٠/١٣٦١، ص ٢.

[٢] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه ی گزارش های ویژه، شماره ٢٩١، ١٥/١٠/١٣٦١، ص ٣١، رادیو بی بی سی، ١٤/١٠/١٣٦١.

[٣] متن جوابیه ی ایران ٦ روز پس از ارسال آن به وزارت خارجه ی شوروی در اختیار رسانه ها قرار گرفت (روزنامه اطلاعات، ١٣/١٠/١٣٦١، ص٢).