کند و سرگرمیهای مناسب در آنجا فراهم نماید ، از قبیل نمایش بچه‌های چاق‌ و تندرست و جایزه دادن به مادران کاردان ، و از قبیل کارهای دستی و غیره‌ ، که هر کدام برنامه و ترتیبات خاصی داشت و مردم را سر ذوق می‌آورد . دو سه سالی از این جریان گذشت که زنهای آن شهر به کلی قمار را فراموش‌ کردند " .
این را می‌گویند چاره عملی و تدبیر عملی . این ، معنای دخالت دادن منطق‌ و تدبیر است در مبارزه با منکرات . اگر آنها می‌خواستند به موعظه‌ها و خطابه‌های کشیشان و مقاله‌ها و روزنامه‌ها قناعت کنند می‌بایست برای همیشه‌ بنشینند و مثل ما بگویند : گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من آنچه البته به جائی نرسد فریاد است از قدیم در میان ما معروف است که زنها زیاد غیبت می‌کنند . الان هم‌ زنهای قدیمی و محجبه در عین اینکه اهل نماز و روزه و مسجد و عبادت هستند زیاد غیبت می‌کنند . چرا ؟ زیرا محیط خانوادگی قدیمی ما با آن سبکی که‌ بود طوری است که زن و بیچاره اگر غیبت نکند حرف دیگر و کار دیگر ندارد . اهل علم و معرفت و کتاب که نیست . اهل هنر و کاردستی و صنعت که‌ نیست . در حال فراغت از زحمات خانه سرگرمی دیگری ندارد جز اینکه دور هم جمع شوند و غیبت کنند . روح بالاخره غذا می‌خواهد . وقتی غذای صحیح‌ نرسید ، از گوشت مرده تغذیه می‌کند . « ا یحب احدکم ان یأکل لحم اخیه‌ میتا »[١] . در حدیث راجع به غیبت وارد

[١] سوره حجرات ، آیه . ١٢