تقوا انسان به هدف خویش می‌رسد و از دشمن نجات پیدا می‌کند و به آرزوهای‌ خویش نائل می‌گردد . تقوا در درجه اول و به طور مستقیم از ناحیه اخلاقی و معنوی به انسان‌ آزادی می‌دهد و او را از قید رقیت و بندگی هوا و هوس آزاد می‌کند ، رشته‌ حرص و طمع و حسد و شهوت و خشم را از گردنش برمی‌دارد ، ولی به طور غیر مستقیم در زندگی اجتماعی هم آزادیبخش انسان است . رقیتها و بندگیهای‌ اجتماعی نتیجه رقیت معنوی است . آنکس که بنده و مطیع پول و یا مقام‌ است نمی‌تواند از جنبه اجتماعی ، آزاد زندگی کند . لهذا درست است که‌ بگوئیم عتق من کل ملکة . یعنی تقوا همه گونه آزادی به انسان می‌دهد . پس‌ تقوا تنها نه اینست که قید و محدودیت نیست بلکه عین حریت و آزادی‌ است .

حراست تقوا

ممکن است آنچه درباره تقوا گفته شد که حرز و حصن و حافظ و حارس است‌ موجب غرور و غفلت بعضی گردد وخیال کنند که آدم متقی معصوم از خطا است‌ و توجه به خطرات متزلزل کننده و بنیانکن تقوا ننمایند . ولی حقیقت‌ اینست که تقوا هم هر اندازه عالی باشد به نوبه خود خطراتی دارد . آدمی‌ در عین اینکه باید در حمایت و حراست تقوا زندگی کند باید خود حافظ و حارس تقوا بوده باشد و این ، به اصطلاح " دور " نیست . مانعی ندارد که‌ یک چیز وسیله حفظ و نگهداری ما باشد و در عین حال ما هم موظف باشیم او را حفظ کنیم . درست مثل همان جامه که مثال زدم . جامه حافظ و حارس و نگهبان انسان است از سرما و