تأسف کرد که پا در کفش و سر در کلاه و تن در پیراهن زندانی شده و آرزوی‌ آزاد شدن اینها را از این زندانها کرد ؟ ! آیا می‌توان گفت خانه و مسکن‌ داشتن محدودیت است و منافی آزادی است ؟ ! تقوا هم برای روح مانند خانه است برای زندگی ، و مانند جامه است برای‌ تن . اتفاقا در قرآن مجید از تقوا به جامه تعبیر شده . در سوره مبارکه‌ اعراف آیه ٢٦ بعد از آنکه نامی از جامه‌های تن می‌برد می‌فرماید :« و لباس‌ التقوی ذلک خیر ». یعنی تقوا که جامه روح است بهتر و لازمتر است .
آنوقت می‌توان نام محدودیت روی چیزی گذاشت که انسان را از موهبت و سعادتی محروم کند ، اما چیزی که خطر را از انسان دفع می‌کند و انسان را از مخاطرات صیانت می‌کند ، او مصونیت است نه محدودیت ، و تقوا چنین چیزی‌ است . تعبیر به مصونیت یکی از تعبیرات امیرالمؤمنین است . در یکی از کلماتش می‌فرماید : « الا فصونوها و تصونوا بها » . [١] یعنی تقوا را حفظ کنید و به وسیله تقوا برای خود مصونیت درست کنید .
امیرالمؤمنین تعبیری بالاتر از این هم دارد که نه تنها تقوا را محدودیت‌ و مانع آزادی نمی‌داند بلکه علت و موجب بزرگ آزادی را تقوای الهی‌ می‌شمارد . در خطبه ٢٢٨ می‌فرماید : « فان تقوی الله مفتاح سداد ، و ذخیره‌ معاد ، و عتق من کل ملکة ، و نجاه من کل هلکة ، بها ینجح الطالب ، و ینجو الهارب و تنال الرغائب » . یعنی تقوا کلید درستی و اندوخته روز قیامت است ، آزادی است از قید هر رقیت ، نجات است از هر بدبختی .
به وسیله

[١] نهج‌البلاغه ، خطبه . ١٨٩