منکر از طرف فقهاء عنوان می‌شود که در حقیقت از این باب نیست ، باب‌ جداگانه‌ای است ، از قبیل اینکه حدود و تعزیرات را چه کسی باید انجام‌ دهد ؟ آیا در زمان غیبت امام این وظیفه متوجه فقهاء است یا نه ؟ . " حدود " عبارت است از مجازاتهائی که از طرف شارع اسلام حد و اندازه‌اش‌ برای همه معین شده مثل حد دزدی و حد زنا . و " تعزیز " عبارت است از مجازاتهایی برای خلافکاریهائی که شارع اسلام برای آن خلافکاریها مجازاتهائی‌ در حد و میزان معینی قرار نداده و آن را در هر موردی به نظر شخص حاکم‌ قرار داده که بر حسب علل و عوامل مختلفی که در هر موضوع هست هر اندازه‌ می‌داند و مصلحت اقتضا می‌کند آن را تعیین کند . حدود و تعزیرات هم مثل امر به معروف و نهی از منکر برای این جهت‌ تشریع شده که جلو منکرات گرفته شود و کارهای خوب تأیید و تقویت شود . این بود خلاصه مطالبی که در اطراف آنها معمولا بحث می‌شود و ضمنا از همین مختصر معلوم می‌شود که طرز بحث و بیان در اطراف این مطلب چگونه‌ بوده است . آنچه من می‌خواهم در حاشیه این مطلب صحبت کنم اشاره مختصری است به‌ تاریخچه امر به معروف و نهی از منکر در اسلام از لحاظ عمل ، یعنی مسلمین‌ چگونه و به چه نحو با این اصل روبرو شدند ؟ و چه جور عمل کردند و اجرا نمودند ؟ . در پایان ، بحث مختصر دیگری اضافه خواهم کرد .