ده گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٨٧

راضی باشند و نه احترام قائل باشند ، فقط به خاطر ترس از نمره ندادن و مردود شدن - در عین عدم رضایت - از آن استاد تمکین و اطاعت کنند .
اینگونه بی‌نظمیها و بی‌حسابیها در تحصیلات کلاسیک به طور فراوان وجود دارد اما در تحصیلات علوم دینی ما اثری از اینگونه بی‌نظمیها و بی‌حسابیها وجود ندارد .
روی این اصل جلو افتادن افراد در حوزه‌های علوم دینیه ، طبق ناموس‌ طبیعی انتخاب اصلح صورت می‌گیرد ، همانطور که علی علیه السلام در وصف‌ علماء الهی می‌فرماید : « فکانوا کتفاضل البذر ینتقی فیؤخذ منه و یلقی ، قد میزه التخلیص ، و هذبه التمحیص » [١] .
یعنی مانند بذر انتخاب شده و تصفیه شده می‌باشند که بهترین و خالص‌ترین‌ آنها برای کاشتن انتخاب می‌شوند .
طلاب ، پله پله روی همین ناموس بالا می‌روند تا پله ما قبل آخرین پله که‌ مرجعیت است . تا قبل از پله آخر فقط ذوق و عقیده طلاب است که اساتید را بالا می‌برد ولی همینکه پله آخر رسید پای وجوهات و سهم امام و تقسیم و شهریه به میان می‌آید ، فقط در همین جا است که گاهی حسابها بهم می‌ریزد و دیگر قانون انتخاب اصلح حکمفرما نیست .
اینها مزایائی است که در زندگی و طرز تحصیل طلاب علوم دینیه هست .
ضمنا نواقصی هم هست که باید گفته شود .