نیست . معده که به غذا احتیاج پیدا کرد ، به کیفیت اهمیت نمی‌دهد ، هر چه پیدا کند خود را سیر می‌کند . روح هم اگر به حدی رسید که تشنه یک‌ مکتب فکری شد که روی اصول معین و مشخصی به سؤالاتش پاسخ دهد و همه مسائل‌ جهانی و اجتماعی را یکنواخت برایش حل کند و جلویش بگذارد اهمیت‌ نمی‌دهد که منطقا قوی است یا نیست . بشر آن قدرها دنبال حرف محکم و منطقی نیست ، دنبال یک فکر منظم و آماده است که یکنواخت در مقابل هر سؤالی جوابی بگذارد . ما که کارمان فلسفه بود می‌دیدیم که آن حرفها چقدر سخیف است ، اما چون آن فلسفه در یک زمینه احتیاجی عرضه شده بود و از این حیث یک خلای وجود داشت ، جایی برای خود باز کرد .

نشانه رشد فکری

بچه پس از دوران شیرخوارگی ، فی‌الجمله که قوای مغزی و شعوریش رشد می‌کند حالت سؤال پیدا می‌کند ، درباره چیزهائی که دور و برش هستند سؤالاتی می‌کند ، باید به سؤالاتش طبق فهم خودش جواب داد ، نباید گفت‌ فضولی نکن ، به تو چه ؟ خود این سؤال علامت سلامتی مغز و فکر است ، معلوم‌ می‌شود قوای معنویش رشد کرده و قوت گرفته است . این سؤالات اعلام طبیعت‌ است ، اعلام خلقت است ، دستگاه خلقت احتیاج جدیدی را اعلام می‌کند که‌ باید به آن رسید . همینطور است حالت جامعه . اگر در جامعه یک احساس نو و ادراک نو پیدا شد علامت یک نوع رشد است . این هم اعلام خلقت است که