حسین بکنند ، هر جا را می‌خواست به او می‌دادند ، اگر می‌گفت حکومت حجاز و یمن را به من بدهید ، حکومت عراق را به من بدهید ، حکومت خراسان را به من بدهید می‌دادند ، اگر اختیار مطلق هم در حکومتها می‌خواست و می‌گفت‌ به اختیار خودم هر چه پول وصول شد و دلم خواست بفرستم و می‌فرستم و هر چه‌ دلم خواست خرج می‌کنم کسی متعرض من نشود ، باز آنها حاضر بودند . جنگ‌ حسین جنگ مسلکی و عقیده‌ای بود ، پای عقیده در کار بود ، جنگ حق و باطل‌ بود . در جنگ حق و باطل دیگر حسین از آن جهت که شخص معین است تأثیر ندارد . خود امام حسین با دو کلمه مطلب را تمام کرد . در یکی از خطبه‌های‌ بین راه به اصحاب خودش می‌فرماید ( ظاهرا در وقتی است که حر و اصحابش‌ رسیده بودند و بنابراین همه را مخاطب قرار داد ) : « الا ترون ان الحق لا یعمل به ، و الباطل لا یتناهی عنه ، لیرغب المؤمن فی لقاء الله محقا » آیا نمی‌بینید که به حق رفتار نمی‌شود و از باطل جلوگیری نمی‌شود ، پس مؤمن‌ در یک چنین اوضاعی باید تن بدهد به شهادت در راه خدا . نفرمود لیرغب‌ الامام وظیفه امام این است در این موقع آماده شهادت شود . نفرمود لیرغب‌ الحسین وظیفه شخص حسین اینست که آماده شهادت گردد . فرمود : « لیرغب‌ المؤمن » وظیفه هر مؤمن در یک چنین اوضاع و احوالی اینست که مرگ را بر زندگی ترجیح دهد . یک مسلمان از آن جهت که مسلمان است هر وقت که‌ ببیند به حق رفتار نمی‌شود و جلو باطل گرفته نمی‌شود وظیفه‌اش اینست که‌ قیام کند و آماده شهادت گردد .

[١] تحف العقول ، ص . ٢٤٥