وقتی که انسان کلمات و خطابات اباعبدالله ( ع ) را به خاندان محترمش‌ می‌بیند که با چه ایمان و اطمینانی به آنها اطمینان می‌دهد غرق در حیرت‌ می‌شود : یارب ! این چه روحیه و چه ایمان و چه اطمینان است و این تضمین‌ را از کجا گرفته بود ؟ ! در کتب نوشته‌اند « ثم ودع ثانیا اهل بیته » برای بار دوم با اهل بیت خود وداع کرد ، به آنها گفت : « استعدوا للبلاء و اعلموا ان الله حافظکم و حامیکم » مهیا و آماده تحمل سختیها باشید و بدانید خداوند شما را حفظ و حمایت می‌کند « و سینجیکم من شر الاعداء و یجعل عاقبة امرکم الی خیر » شما را نجات خواهد داد و سرانجام کار شما را نیک خواهد کرد « و یعذب اعادیکم بانواع البلاء ، و یعوضکم الله عن هذه‌ البلیة بانواع النعم و الکرامة » دشمنان شما را به اقسام عذابها گرفتار خواهد کرد و به شما به عوض این شدائد و بلایا انواعی از نعمتها و کرامتها خواهد داد « فلا تشکوا و لا تقولوا بالسنتکم ما ینقص من قدرکم » [١] مبادا شکایت کنید و مبادا جمله‌ای برزبان بیاورید که از قدر و قیمت شما بکاهد.
اطمینانی که حسین ( ع ) به پیروزی نهائی داشت و به خاندانش تلقین‌ می‌کرد ، از همان آیه قرآن سرچشمه می‌گیرد که می‌فرماید : « و من یتق الله‌ یجعل له مخرجا ». این تضمین را از قرآن گرفته بود . از نوع اطمینان و ایمانی است که یوسف صدیق داشت که هنگامی که به نتیجه تقوای خود رسید با خوشحالی و رضایت می‌گفت : « انه من یتق و یصبر فان الله لا یضیع اجر المحسنین »ولی امام حسین ( ع ) قبل از آنکه داستان به آخر برسد و به‌ نتیجه برسد نتیجه را می‌دید .

[١] نفس المهموم ، ص ٣٥٥ و . ٤٤٥