که این کار رسما به صورت یک شغل و کار و کسب درآمده و عنوان اجرت و مزد بگیرد پیدا کرده است . یعنی همان موضوعی که همه انبیاء به نقل قرآن‌ کریم در موارد متعدده ، از آن امتناع می‌کردند در میان ما جاری و معمول‌ است . بدیهی است به حکم قانون مسلم عرضه و تقاضای هر چیزی که جزء مسائل‌ اقتصادی قرار گرفت و از قبیل عرضه داشتن کالا برای فروش شد تابع میل و خواسته مصرف کننده است نه تابع مصلحت وی .
اگر کالائی که همه طبقات دیگر برای فروش وارد می‌کنند فقط به خاطر مصلحت وارد می‌شوند می‌توان فرض کرد که وعظ و تبلیغهای حرفه‌ای ما نیز در جهت مصالح اسلام و مسلمین صورت می‌گیرد [١] .
من منکر وجود خطبای صالح و مصلحت اندیش و خدمات گرانبهائی که انجام‌ داده و می‌دهند نیستم ، و هم طرفدار این نظر نیستم که یکباره وضع موجود عوض گردد و ترتیب دیگری داده شود ، بلکه طرفدار این نظر هستم که خود سازمان روحانیت گروهی خطیب و واعظ با برنامه صحیح تربیت کند و زندگی‌ آنها را اداره کند و آنها مزد و اجری از رسالت خود نخواهند . این عده‌ خواهند توانست آزاد بیندیشند ، وابستگی نداشته

[١] مرحوم حاجی نوری علیه الرحمة در کتاب " لؤ لؤ و مرجان " در این‌ موضوع بحث کرده‌اند . مولوی در جلد دوم مثنوی می‌گوید :

هر نبی می‌گفت با قوم از صفا

من نخواهم مزد پیغام از شما

گر ترازو را طمع بودی به مال

راست کی گفتی ترازو وصف حال

گر طمع در آینه برخاستی

در نفاق آن آینه چون ماستی

رجوع شود به گفتارهای " خطابه و منبر " در همین کتاب .