انتخاب استاد با خود شاگردان است ، برای هرکسی که استعدادی داشته باشد میسر است که کتابهای پائین‌تر را تدریس کند . از اینرو یک نفر دانشجوی‌ دینی در عین حال که دانشجو است و درس می‌خواند ، ممکن است تدریس هم‌ بکند . امتیاز متد تحصیلی طلاب نسبت به سایر متدها همین است که طلاب ، درسی‌ را که از استاد فرا می‌گیرند ، دقیقا مطالعه می‌کنند و سپس مباحثه می‌کنند و می‌نویسند و در همان حال دروس دیگر را تدریس می‌کنند . این جهات سبب‌ می‌شود که طلاب در حدود تحصیلات خود عمیق می‌گردند . هدف طلاب تحصیل دانشنامه نیست . نمرات استاد معرف مقام شاگرد نیست‌ . مجالس مباحثه ، و اشکال و ایراد شاگرد در حوزه تدریس استاد و حوزه‌ تدریس خود او ، و توجه قهری استادان و طلاب پائین‌تر ، بهترین معرف یک‌ دانشجوی علوم دینی است . طلاب علوم دینیه مقامات تدریسی و استادی را خیلی به طور طبیعی طی‌ می‌کنند . تعیین استاد انتخابی است نه انتصابی ، یعنی فقط خود طلاب هستند که در ضمن آزمایشها و اختیارها استاد بهتر را انتخاب می‌کنند . لهذا یک‌ نوع آزادی و دموکراسی در حوزههای علوم دینی وجود دارد که در جاهای دیگر نیست . از این نظر در میان آنها قانون انتخاب اصلح حکمفرما است . در مؤسسات فرهنگی جدید تعیین استاد برای کلاسها ، از طریق انتصاب از طرف‌ مقامات بالا است ، و به همین دلیل بسیار اتفاق می‌افتد که استاد مربوط ، متناسب با کلاس تدریس خود نیست ، لایق درسی بالاتر یا پائین‌تر است ، شاگردهای آنها ممکن است نه