با توجه به این مطلب خصوصا با در نظر گرفتن اینکه در زبان پیشوایان‌ بزرگ دین ، از تقوا به حصار و حصن و امثال اینها تعبیر شده ممکن است‌ کسانی که با نام آزادی خو گرفته‌اند واز هر چیزی که بوی محدودیت بدهد فرار می‌کنند چنین تصور کنند که تقوا هم یکی از دشمنان آزادی و یک نوع‌ زنجیر است برای پای بشر .

محدودیت یا مصونیت

اکنون این نکته را باید توضیح دهیم که تقوا محدودیت نیست ، مصونیت‌ است . فرق است بین محدودیت و مصونیت . اگر هم نام آن را محدودیت‌ بگذاریم محدودیتی است که عین مصونیت است . مثالهائی عرض می‌کنم : بشر ، خانه می‌سازد ، اطاق می‌سازد با در و پنجره‌های محکم ، به دور خانه‌اش دیوار می‌کشد . چرا این کارها را می‌کند ؟ برای اینکه خود را در زمستان از گزند سرما و در تابستان از آسیب گرما حفظ کند ، برای آنکه لوازم زندگی خود را در محیط امنی که فقط در اختیار شخص خود اوست بگذارد . زندگی خود را محدود می‌کند به اینکه غالبا در میان یک چهار دیواری معین بگذرد . حالا نام این را چه باید گذاشت ؟ آیا خانه و مسکن برای انسان محدودیت است و منافی آزادی او است یا مصونیت‌ است ؟ و همچنین است لباس . انسان پای خود را در کفش و سر خود را در کلاه و تن خود را به انواع جامه‌ها محصور می‌کند و می‌پیچد و البته به وسیله‌ همین کفش و کلاه و جامه است که نظافت خود را حفظ می‌کند ، جلو سرما و گرما را می‌گیرد . حالا نام این را چه باید گذاشت ؟ آیا می‌توان نام همه‌ اینها را زندان گذاشت و اظهار