باشد و چند کلمه از مواعظ بداند می‌تواند موعظه کند و موعظه‌اش تا همان حد مفید با شد . در موعظه اگر خود شخص اهل عمل باشد و اخلاصی داشته باشد همان بازگو کردن کلمات بزرگان کافی است ، و اما اینکه شخص بخواهد مصالح عالیه دینی و دنیائی مردم را بگوید و آنها را به آن مصالح آگاه کند خیلی مشکل است . دو اشکال در این کار هست . یکی اینکه علم و اطلاع زیاد می‌خواهد ، دیگر اینکه اخلاص بسیار لازم است که آنچه را از مصالح عالیه دینی و دنیائی‌ می‌فهمد همانها را به مردم بگوید .

آگاهی دینی و آگاهی اجتماعی

اما علم و اطلاع : اولا باید علم و اطلاعش به مبانی دین کافی باشد ، باید اسلام را کاملا بشناسد ، به روح تعلیمات اسلامی آگاه باشد ، ظاهر اسلام و باطن اسلام ، پوسته اسلام و هسته اسلام ، همه را در حد خود و جای خود بشناسد تا بفهمد مصلحت دین یعنی چه ؟ ثانیا تنها دانستن و شناختن دین برای‌ مصلحت‌گوئی کافی نیست ، جامعه را باید بشناسد ، به اوضاع دنیا باید آگاه‌ باشد ، باید بفهمد که در دنیا چه می‌گذرد و امروز مصلحت جامعه اسلامی در برابر جریانهای موجود دنیا چه اقتضا می‌کند ، و مردم را به آن جریانها و مصالح واقعی آنها آگاه بکند . متأسفم که باید بگویم ما از این جهت ضعیفیم . ما در جنبه موعظه ضعیف‌ نبوده‌ایم و نیستیم و لااقل خیلی ضعیف نیستیم اما در این قسمت خیلی‌ ضعیفیم ، در این جهت کمتر مطالعه داریم . این کلام امام رضا ( ع ) خیلی‌ قیمت دارد . فرمود مردم را به مصلحت دین و دنیای آنها آگاه