معلوم خواهد شد که این دستور چه دستور بزرگی است و چقدر باید از حادثه‌ عاشورا و از دستوری که درباره آن رسیده استفاده کرد . اما اینکه امام حسین چرا قیام کرد ؟ این را سه جور می‌توان تفسیر کرد . یکی اینکه بگوئیم قیام امام حسین یک قیام عادی و معمولی بود و العیاذ بالله برای هدف شخصی و منفعت شخصی بود . این تفسیر است که نه یک نفر مسلمان به آن راضی می‌شود و نه واقعیات تاریخ و مسلمات تاریخ آن را تصدیق می‌کند . تفسیر دوم همان است که در ذهن بسیاری از عوام الناس وارد شده که امام‌ حسین کشته شد و شهید شد برای اینکه گناه امت بخشیده شود . شهادت آن‌ حضرت به عنوان کفاره گناهان امت واقع شد ، نظیر همان عقیده‌ای که‌ مسیحیان درباره حضرت مسیح پیدا کردند که عیسی به دار رفت برای اینکه‌ فدای گناهان امت بشود . یعنی گناهان اثر دارد و در آخرت دامنگیر انسان‌ می‌شود ، امام حسین شهید شد که اثر گناهان را در قیامت خنثی کند و به‌ مردم از این جهت آزادی بدهد . در حقیقت مطابق این عقیده باید گفت امام‌ حسین علیه السلام دید که یزیدها و ابن زیادها و شمر و سنان‌ها هستند اما عده‌شان کم است ، خواست کاری بکند که بر عده اینها افزوده شود ، خواست‌ مکتبی بسازد که از اینها بعدا زیادتر پیدا شوند ، مکتب یزید سازی و ابن‌ زیاد سازی بگرد کرد . این طرز فکر و این طرز تفسیر بسیار خطرناک است . برای بی‌اثر کردن قیام امام حسین و برای مبارزه با هدف امام حسین و برای‌ بی‌اثر کردن و از بین بردن حکمت دستورهائی که برای عزاداری امام حسین‌ رسیده هیچ چیزی به اندازه این طرز فکر و این طرز تفسیر مؤثر نیست . باور کنید که یکی از علل ( گفتم