اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٤ - سخن چينى (نميمه) در روايات اسلامى

مى‌شناختند، و عنوان «حليم» و «رشيد» را براى او معترف بودند، اما همين كه براى اصلاح فساد عقيدتى و فساد مالى آنها قيام كرد، به مخالفت با او برخاستند.

از مجموع آيات فوق دو نكته كاملًا روشن مى‌شود، نخست اين كه نمّامى و سعايت و سخن چينى و ايجاد اختلاف در ميان انسان‌ها، يكى از بزرگترين گناهان و نكوهيده‌ترين صفات است. و ديگر اين كه اصلاح در ميان مردم يكى از وظايف مهم الهى و انسانى است كه با هيچ عذرى نمى‌توان آن را ترك گفت.

سخن چينى (نميمه) در روايات اسلامى‌

با توجه به اين كه سخن چينى از بدترين پديده‌هاى شوم اجتماعى است كه جامعه را به هم مى‌ريزد، و سرچشمه مفاسد بى‌شمار و حتى خون‌ريزى مى‌شود، در احاديث اسلامى مؤكداً از آن نهى شده و روايات تكان دهنده‌اى پيرامون آن وارد شده است از جمله:

١- در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم كه از ياران خود پرسيد: «الا انَبِّئُكُمْ بِشِرارِكُمْ؛ آيا شما را از بدترين افراد آگاه سازم؟ عرض كردند آرى اى رسول خدا!» فرمود:

«الْمَشَّائُونَ بِالَنمِيمَةِ وَ الْمُفَرِّقُونَ بَيْنَ الْاحِبَّةِ الْباغُونَ لِلْبُراءِ الْمَعايِبِ؛ آنها كسانى هستند كه براى سخن چينى تلاش مى‌كنند، و بين دوستان جدايى مى‌افكنند و بر افراد پاك عيبجوئى مى‌كنند». [١]

نميمه در اصل به معنى صداى كوتاه و آهسته‌اى است كه از حركت چيزى يا از برخورد پاى انسان به زمين هنگام راه رفتن بر مى‌خيزد و از آنجا كه افراد سخن‌چين، معمولًا سخنان خود را آهسته و در گوشى به اين و آن مى‌رسانند، تا به‌

[١]. وسائل الشيعه، جلد ٨، صفحه ٦١٦.