اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠ - جاه طلبان منفور!

مجيد مى‌گويد: «اينها از موسى عليه السلام چيزهايى بزرگتر و عجيب‌تر از اين، خواستند و گفتند: «خدا را آشكارا به ما نشان ده،» سپس صاعقه آسمانى به خاطر اين ظلم و ستم، آنها را فرو گرفت». [١] (فَقَدْ سَئَلُوا مُوسَى‌ اكْبَرَ مِنْ ذلِكَ فَقالُوا ارِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَاخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ).

اين تعبيرات نشان مى‌دهد كه روح جاه‌طلبى و كبر و غرور و تعصّب و لجاجت بر آنها حكم فرما بود؛ به همين دليل پيوسته بهانه جويى مى‌كردند، و اين صفات رذيله، همان است كه اكنون نيز در گروه كثيرى از آنان مى‌يابيم، خود را نژادى برتر و انسانهاى ويژه مى‌دانند و در فكر اين هستند كه با نداشتن كفايت و لياقت، اقتصاد و سياست جهان را در قبضه خود بگيرند.

جاه‌طلبى، مخصوص بنى اسرائيل و سامرى نبود، فرعونها و نمرودها نيز از مصاديق بارز آن بودند همانگونه كه در سومين بخش از آيات مى‌خوانيم: «فرعون در ميان قوم خود ندا داد: اى قوم من! آيا حكومت مصر از آن من نيست، و اين نهرها تحت فرمان من جريان دارد؟ آيا نمى‌بينيد؟!

- به يقين من از اين مرد كه از طبقه پستى است و هرگز نمى‌تواند فصيح سخن بگويد برترم!

- اگر او راست مى‌گويد چرا دست بندهاى طلا به او داده نشده؟ يا اينكه چرا فرشتگان همراه او نيامده‌اند؟! (تا سخنش را تأييد كنند)» (وَ نادَى‌ فِرْعَوْنُ فِى قَومِه قالَ يا قُوْمِ الَيْسَ لِى مُلْكُ مِصْرَ وَ هذِهِ الْانْهارُ تَجْرِى مِنْ تَحْتِى افَلا تُبْصِرُونَ- امْ انَا خَيْرٌ مِنْ هذَا الَّذى‌ هُوَ مَهِيْنٌ وَ لا يَكادُ يُبيْنُ فَلَولا الْقِىَ عَلَيْهِ اسْورَةٌ مِنْ ذَهَبٍ اوْجاءَ مَعَهُ الْمَلائِكَةُ مُقتَرِنِيْنَ).

فرعون در اين گفتار خود در واقع ميان چند صفت رذيله جمع نمود، غرور،

[١]. نساء، آيه ١٥٣.