اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦ - حبّ جاه در روايات اسلامى

بزرگوار مى‌خوانيم كه فرمود: «ايَّاكُمْ وَ هؤلاءِ الرُّؤَساءِالَّذِينَ يَتَرأَّسُون فَوَاللّهِ ما خَفَفْتِ النِّعالُ خَلْفَ رَجُلٍ الّا هَلَكَ وَ اهْلَكَ؛ از اين گروه رياست طلب بپرهيزيد، به خدا سوگند صداى كفشها پشت سر كسى بلند نمى‌شود مگر اينكه هم خودش هلاك مى‌شود و هم ديگران را هلاك مى‌كند». [١]

توجه به اين نكته لازم است كه محرومان در آن زمان غالباً پابرهنه‌ها بودند و كفشهاى صدادار مربوط به دنياپرستان و ثروتمندان بود، بديهى است كه اين‌گونه افراد براى خدا و معنويت دنبال كسى نمى‌روند.

٥- در حديث ديگرى از رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله درباره ريشه‌هاى اصلى گناهان چنين آمده است: «اوَّلُ ما عَصِى اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالى بسِتِّ خِصالٍ حُبِّ الدُّنْيا وَ حُبِّ الرِّياسَةِ وَ حُبِّ الطَّعامِ وَ حُبِّ النِّساءِ وَ حُبِّ النَّوْمِ وَالرَّاحَةِ؛ نخستين گناهانى كه در جهان در برابر فرمان پروردگار انجام گرفت به سبب شش چيز بود: دنيا پرستى، عشق به مقام، علاقه شديد به غذاهاى رنگين، علاقه شديد به زنان و علاقه به خواب و راحتى» [٢].

٦- از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «انَّ حُبَّ الشَّرَفِ وَ الذِّكْرِ لا يَكوُنانِ فِى قَلْبِ الْخائِفِ الرَّاهِبِ؛ علاقه به مقام و اسم و آوازه در قلب كسى كه خوف خدا دارد و از او ترسان است نخواهد بود» [٣].

٧- از همان امام معصوم مى‌خوانيم كه فرمود: «مَنْ طَلَبَ الرِّئاسَةَ بِغَيْرِ حَقٍّ حُرِمَ الطَّاعَةُ لَهُ بِحَقٍّ؛ كسى كه رياست را به ناحق طلب كند از اطاعت خداوند به حق محروم خواهد شد» [٤].

اين تعبير به خوبى نشان مى‌دهد كه جاه‌طلبى و حب مقام با حق‌پرستى در تضاد است.

از اين حديث اين نكته نيز استفاده مى‌شود كه رياست‌طلبى بر دوگونه است.

[١]. همان مدرك، حديث ٣.

[٢]. خصال، جلد ١، صفحه ٣٣٠.

[٣]. اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٦٩، حديث ٧.

[٤]. تحف‌العقول، صفحه ٢٣٧.