خرد گرايى در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٣ - ٢/ ٢ سرزنش نادان

٨٤٢. امام على عليه السلام: مبغوض‌ترينِ بندگانْ نزد خداوند متعال، نادان است؛ چرا كه خداوند، او را از نعمت عقل كه بر همه بندگانش ارزانى داشته، محروم كرده است.

٨٤٣. امام على عليه السلام: كار نادان، زيان است و دانش او گمراهى است.

٨٤٤. امام على عليه السلام: بدبخت‌ترين مردمان، نادان است.

٨٤٥. امام على عليه السلام: نادان، مرده‌اى است ميان زندگان.

٨٤٦. امام على عليه السلام: نادان، كوچك است، گرچه پير باشد، و دانشمند، بزرگ است، گرچه خردسال باشد.

٨٤٧. امام على عليه السلام: نادانى، سنگى است كه از آن آب نجوشد و درختى است كه چوبش سبز نگردد و زمينى است كه سبزه در آن نرويد.

٨٤٨. امام على عليه السلام: نادان، در هر حالتى در زيان است.

٨٤٩. امام على عليه السلام: هر نادانى، فتنه زده است.

٨٥٠. امام على عليه السلام: نادان، سرگردان است.

٨٥١. امام على عليه السلام: سيطره نادان، عيبهايش را آشكار كند.

٨٥٢. امام على عليه السلام: نعمت در دست نادان، مانند گلزارى است در زباله‌دان.

٨٥٣. امام على عليه السلام: هر چه نعمتهاى نيكو در دست نادان باشد، بر زشتى او بيفزايد.

٨٥٤. امام على عليه السلام: دولت نادان، مانند غريبى است كه براى نقل مكانْ در حركت است.

٨٥٥. امام على عليه السلام: به آنكه از خِرَد بى بهره است، اميدوار مباش.

٨٥٦. امام على عليه السلام: زبان نيكوكار، از سبكى نادانْ ابا مى‌كند.

٨٥٧. امام على عليه السلام: جز تيزى شمشير، نادان را باز ندارد.