خرد گرايى در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ٧/ ٣ آنچه سزاوارست براى خردمند

مانند خُبره به تو خبر ندهد.

٧٧٨. امام على عليه السلام: خردمندِ خوشگذران، از رُشدْ بازمانَد و اهل اجتهاد و تلاشْ به رشد رسد.

٧٧٩. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند، براى قيامتْ تلاش كند و بسيار توشه برگيرد.

٧٨٠. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند، هميشه راهنمايى بخواهد و استبداد [در رأى‌] را رها سازد.

٧٨١. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند، در هيچ حالتى از اطاعت پروردگار و جهاد با نفس، فرو گذار نكند.

٧٨٢. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند، با ثروتش حمد و ستايشْ به دست آورد و خويش را از سؤال، مصون دارد.

٧٨٣. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند، با دانشمندان و نيكانْ بسيار همنشينى كند و از همراهى بدكاران و تبهكاران بپرهيزد.

٧٨٤. امام على عليه السلام: سزاوار است خردمند، هنگامى كه تعليم مى‌دهد، خشونت نورزد و هنگامى‌كه مى‌آموزد، سرپيچى نكند.

٧٨٥. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند با نادان، مانند طبيب با بيمار، برخورد نمايد.

٧٨٦. امام على عليه السلام: سزاوار است كه خردمند، صورت خود را در آينه بنگرد؛ اگر زيبا بود، آن‌را با رفتار زشتْ همراه‌نكند، تا زشت و زيبا را جمع كرده‌باشد و اگر زشت بود، [باز هم‌] رفتار زشت از او سرنزند، تا ميان دو زشتْ جمع كرده باشد.

٧٨٧. امام على عليه السلام: سزاوار است خردمند، هنگامى كه در بدبختى افتاد، صبر پيشه سازد تا زمانش سپرى گردد؛ چرا كه تلاش براى برداشتن آن، پيش از موعد، به تلخى آن مى‌افزايد.

٧٨٨. امام على عليه السلام: سزاوار است كه دانش آدمى، بيش از سخن گفتن او باشد و خردش بر زبانش غالب آيد.