٨٩٢.امام على عليه السلام : قريش ، تمام كينه هايى را كه از پيامبر خدا در دل داشتند ، با من آشكار كردند و پس از من نيز آن را درباره فرزندانم ، آشكار خواهند كرد . مرا چه با قريش؟! من فقط به امر خدا و پيامبرش به مبارزه با آنان برخاستم . اگر مسلمان بودند ، آيا اين ، پاداش كسى است كه خدا و پيامبرش را اطاعت مى كند؟! [١]

٨٩٣.معرفة الصحابة ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: عثمان به على عليه السلام گفت : گناه من چيست كه قريش ، تو را دوست ندارند؟ تو هفتاد نفر از مردانشان را كه چهره هايشان مانند شمشيرهاى طلايى بود ، كشته اى . [٢]

ب ـ حسادت و نادانى

٨٩٤.شرح نهج البلاغة : در تفسير اين سخنِ خداوند متعال : «آيا مگر به آنچه خداوند از لطف خويش [ به بعضى از] مردمان بخشيده ، رشك مى برند؟» [٣] ، آمده است كه اين آيه ، درباره

[١] الإمام عليّ عليه السلام : كُلُّ حِقدٍ حَقَدَتهُ قُرَيشٌ عَلى رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله أظهَرَتهُ فِيَّ ، وسَتُظهِرُهُ في وُلدي مِن بَعدي . ما لي ولِقُرَيشٍ ! إنَّما وَتَرتُهُم بِأَمرِ اللّه ِ وأمرِ رَسولِهِ ، أفَهذا جَزاءُ مَن أطاعَ اللّه َ ورَسولَهُ إن كانوا مُسلِمينَ ؟ (شرح نهج البلاغة : ج٢٠ ص٣٢٨ ح٧٦٤) .[٢] معرفة الصحابة : ج١ ص٨٦ ح٣٣٨ .[٣] نساء : آيه ٥٤ .[٤] شرح نهج البلاغة : ج٧ ص٢٢٠ .