٤٦٩.الفتوح : هرگز پاسخ او را در آنچه او مى خواهد ، نخواهيم داد ؛ زيرا بيم داريم كه با گفتار نيكويش ما را بازگردانَد ، همان سان كه برادرانمان ، عبد اللّه بن كوّاء و يارانش را در حَروراء بازگردانْد . و خداى فرازمند مى فرمايد : «بلكه آنان (قريشيان) گروهى احتجاجگرند» [١] . و مولاى تو ، على ، از جمله ايشان است . پس نزد او بازگرد و به وى گزارش ده كه گرد هم آمدن ما در اين جا ، تنها براى جهاد و جنگ با اوست ، نه براى چيز ديگر . [٢]

ج ـ خبر دادنِ امام عليه السلام از آينده جنگ

٤٧٠.امام على عليه السلام ـ آن گاه كه براى جنگ با خوارج روان گشت و به وى گف: آنان اين سوىِ آب ، هلاك مى شوند . به خدا سوگند ، از آنها بيش از ده تن رهايى نمى يابند و از شما [ نيز] افزون بر ده نفر كشته نمى شوند . [٣]

٣ / ٦

دليل آورى در ميدان نبرد

الف ـ دليل آوردن امام عليه السلام براى خوارج

٤٧١.نهج البلاغة ـ برگرفته كلام وى با خوارج ، آن گاه كه به اردوگاه: على عليه السلام گفت : «آيا همه شما با ما در صِفّين همراه بوديد؟» . گفتند : برخى همراه بوده ايم و برخى نه . گفت : «پس دو گروه شويد ؛ آنان كه در صِفّين حضور داشتند ، در گروهى روند ، و آنهايى كه حضور نداشتند ، در گروه ديگر ، تا من با هر يك از اين دو ، به زبان خود ،

[١] زخرف : آيه ٥٨ .[٢] الفتوح : ج٤ ص٢٦١ .[٣] الإمام عليّ عليه السلام ـ لَمّا عَزَمَ عَلى حَربِ الخَوارِجِ ، وقيلَ لَهُ : إنَّ القَومَ عَبَروا جِسرَ النَّهرَوانِ ـ : مَصارِعُهُم دونَ النُّطفَةِ ، وَاللّه ِ ، لا يُفلِتُ مِنهُم عَشَرَةٌ ، ولا يَهلِكُ مِنكُم عَشَرَةٌ (نهج البلاغة : خطبه ٥٩) .